Λοιπόν...
1) Δε μου φαίνεται και πολύ σαφής η εκφώνηση της δεύτερης, για αυτό δε θα σου γράψω την προφανή λύση απαγωγής σε άτοπο.
Ξέρουμε ότι ισχύει
=f(x))
στις άρτιες συναρτήσεις. Άρα οι άρτιες συναρτήσεις έχουν άξονα συμμετρίας τον y'y. Άρα λογικό συμπέρασμα είναι ότι στο [-β,α] θα έχεις αντίθετο είδος μονοτονίας από ό,τι στο [α,β].
Και στις περιττές ισχύει
=-f(x))
. Άρα οι περιττές συναρτήσεις έχουν κέντρο συμμετρίας την αρχή των αξόνων. Άρα επίσης λογικό συνμπέρασμα είναι ότι εδώ θα έχουν έχει αντίθετο είδος μονοτονίας.
Το πρόβλημά μου με απαγωγή σε άτοπο είναι ότι δε ξέρω αν μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η συνάρτηση είναι γνησίως μονότονη και απλώς ψάχνουμε το είδος μονοτονίας στο [-β,-α], αλλά τώρα που το βλέπω μάλλον εννοείται... Άρα:
Έστω f άρτια και γνησίως αύξουσα στο [α,β], δηλαδή ισχύει
 < f(b))
και έστω ότι τότε η f στο [-β,-α] είναι επίσης γνησίως αύξουσα άρα
 < f(-a) \Leftrightarrow f(b) < f(a))
άτοπο άρα είναι γνησίως φθίνουσα. Και συνεχίζουμε παρόμοια και για τις τρεις υπόλοιπες περιτπώσεις (f άρτια και γν. φθίνουσα στο [α.β]) (f περ και γν. αυξ./φθιν. στο [α,β])
2) 2) Για να είναι γνησίως μονότονη πρέπει να είναι συνεχής στο σημείο που διακλαδίζεται. Για να μπορούμε να βάλουμε κατά τη μελέτη μονοτονίας της συνάρτησης στο "πινακάκι" ενιαίο βέλος για όλο το π.ο. και όχι κατά διαστήματα. Άρα πρέπει:
. Και από εδώ συμπεραίνουμε ότι λ=-3.