Εμένα τελευταία με εκνευρίζει, όχι με φοβίζει, η ιδέα του θανάτου. Απλά αναλογιζόμενος την ποσότητα των πραγμάτων με τα οποία μπορεί να καταπιαστεί κανείς, το πόσα πράγματα θέλει κανείς να μάθει και να ανακαλύψει και το πόσο λίγο χρόνο έχουμε ως άνθρωποι για να το κάνουμε, εκνευρίζομαι. Ουφ.
Και όχι δε με ενδιαφέρει φυσικά αν υπάρχει κάτι πριν, μετά, κατα τη διάρκεια και ούτε πρόκειται πολύ να σκεφτώ τις πιθανότητες για κάτι που ούτως ή άλλως δε θα μπορέσω ποτέ (μάλλον) να γνωρίσω με σιγουριά. Με θλίβει όμως το γεγονός του περιορισμένου χρόνου. Τα ~80 χρόνια που ευελπιστούμε να ζήσουμε όλοι, βασιζόμενοι στο μέσο όρο ζωής του είδους μας, απλά μου φαίνονται δευτερόλεπτα μπροστά στο χρόνο που θα ήθελε κανείς, μπροστά στο χρόνο που θα ήθελα εγώ.
''I wish life was not so short, he thought. Languages take such a time, and so do all the things one wants to know about.''
J. R. R. Tolkien
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.