Το σοφό παιδί - Χ.Α. Χωμενίδης
Βιβλίο το οποίο ρέπει από κεφάλαιο σε κεφάλαιο προς τη φάρσα, μετά στο βαρύ δράμα, στην ιλαροτραγωδία, και, κινούμενο πάνω στον υπερρεαλισμό (τον οποίο στην ουσία ποτέ δεν απεκδύεται), επιστρέφει στη φάρσα, εξακολουθώντας-μέχρι τέλους-να κάνει αυτήν την κυκλική διαδρομή. Δεν μπορώ να πω περισσότερα για το συγκεκριμένο βιβλίο, γιατί πολύ απλά δεν ξέρω αν πραγματικά μου αρέσει ή αν έχει το σύνδρομο του pageturner (χωρίς να θέλω να το αποκαλέσω με κάποιον τρόπο "ελαφρύ ανάγνωσμα"). Σίγουρα πάντως, στο μέλλον, το εγγύς ή το μακρινό θα το ξανατιμήσω για να έχω μια καλύτερη (βασικά, για να έχω απλά) άποψη.