Συζητούσαμε πρόσφατα με έναν καθηγητή για το θέμα των Πανελληνίων και ο ίδιος πίστευε πως το ιδανικό θα ήταν ο καθένας να μπορούσε να εισαχθεί σε όποια σχολή ήθελε χωρίς εξετάσεις..και το αν το ήθελε πραγματικά και αν άξιζε..θα φαινόταν από το αν θα κατάφερνε να την τελειώσει. Λίγο υπερβολικό ακούγεται στην αρχή, αλλά αν το σκεφτείς υπάρχει κάποια λογική. Για παράδειγμα, αν ένας μαθητής χαμηλών επιδόσεων επέλεγε να εισαχθεί στην ιατρική, το πιο πιθανό είναι πως θα ξενέρωνε, δεν θα μπορούσε να προσαρμοστεί στο ρυθμό των μαθημάτων αλλά και των συμφοιτητών του και θα τα παρατούσε ο ίδιος. Από την άλλη, αν κατάφερνε να βγάλει τη σχολή, θα σήμαινε πως έχει να προσόντα να γίνει πολύ καλός γιατρός και το γεγονός ότι είχε χαμηλές επιδόσεις στο σχολείο δεν είχε καμία σχέση!! Εσείς τι πιστεύετε;
Με ενδιαφέρει η γνώμη σου..

Τι πιστεύεις πως θα έπρεπε να είναι στη θέση των Πανελληνίων;
Η ελεύθερη πρόσβαση σίγουρα δεν προλαμβάνει καταστάσεις, οι οποίες θα προκύψουν αναγκαία. Εκτός από το ζήτημα των εγκαταστάσεων και των εσω-ακαδημαικών προβλημάτων, πρέπει να λάβουμε υπόψιν και την κουλτούρα που επικρατεί στη χώρα , αναφορικά με την εκπαίδευση. Πιο συγκεκριμένα, θα πρέπει να εξετάσουμε την αντίληψη των ατόμων της κοινωνίας για το πτυχίο, τη γνώση και το Πανεπιστήμιο, ως αξίες και θεσμούς.
Η εμπειρία μας έχει δείξει πως βιώνουμε την εποχή της '' ασθένειας του διπλώματος '', κατά την οποία η σπουδή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μετατρέπεται από πραγμάτωση του ερευνητικού πάθους και ενδιαφέροντος, σε βαρετή, άχρωμη και λυκειακή συσσώρευση πληροφοριών και δεξιοτήτων, και περγαμηνών με μοναδικό στόχο να αποκτήσει ο φοιτητής εν τέλει το δίπλωμα και να γίνει ποθητός από κάθε εργοδότη.
Φαντάσου λοιπόν, χιλιάδες νέους υποψηφίους, ορμώμενους από παρωχημένες συλλογιστικές της παραπάνω κοινης πλέον πεποίθησης, να επιλέγουν σχολή και τμήμα. Αναντίρρητα πολλές σχολές θα κλείσουν και άλλες θα πλημμυρίσουν.
Περιγραφικά, το Πανεπιστήμιο θα πρέπει να απογαλακτιστεί πλήρως από τη δευτεροβάθμια, δηλαδή κατάργηση των πανελληνίων. Να γίνει αυτόνομο ( διοικητικά ) με αρκετά περιορισμένο αριθμό θέσεων.
Μια λύση είναι η ύπαρξη αντίστοιχων κατατακτηρίων εξετάσεων με στάδιο συνέντευξης και παρουσίασης απλής εργασίας. Ευπρόσδεκτη η συζήτηση για την εξεταστική επιτροπή, τη μέθοδο τη μορφη και τη διαβλητότητα των εξετασεων.
Το ζήτημα δεν είναι τόσο απλό, ώστε να μπορεί να επιλυθεί ή και να αναλυθεί διεξοδικά διαδικτυακά. Σκεφτείτε, υπάρχον ολόκληρες επιτροπές και ομάδες ακαδημαικών όπου επεξεργάζονται την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Όμως, κοινός τόπος όλων αποτελεί η πεποίθηση πως οι πανελλήνιες έχουν ξοφλήσει, έχουν καταδικάσει γενιές και γενιές στην « αποτυχία » και σίγουρα έχουν μετατρέψει τα πανεπιστήμια, από ακαδημίες μόρφωσης σε χωματερές πτυχίων.