...My God...
Έχω ακούσει, έχω διαβάσει, έχω δει τα πάνδεινα πάνω στο θέμα. Από το ότι πρέπει οι ομοφυλόφιλοι να καίγονται στην πυρά μέχρι και το ότι όλοι μας θα πρέπει να γίνουμε ομοφυλόφιλοι. Πολλές απόψεις. Απόψεις ακραίες, παιδικές, ανώριμες, ώριμες, εσκεμένες, δικαιολογημένες, ορθές. Αλλά, εμένα μου αρέσει θέματα τέτοιου τύπου να τα προσεγγίζω λίγο πιό ισσοροπημένα. Πως να το πω, η άποψή μου, well... is a balanced one. Ποτέ δεν πάω με τα άκρα. Ποτέ δεν υιοθετώ τα άκρα. Προσπαθώ όμως να δω τι θα ήταν γενικά καλό. Καλό και για τις δύο πλευρές. Καλό και για μένα που μου αρέσουν άτομα διαφορετικού φύλου αλλά και για το γείτονα που είναι ομοφυλόφιλος. Έτσι λοιπόν, θα παραθέσω μία εκτενή, yet ισσοροπημένη άποψη.
Γενικά λοιπόν ας αρχίσω λέγοντας πως πράγματι υπάρχουν ομοφυλόφιλοι. (δήλωση ε??
). Ναι κυρίες κύριοι, υπάρχουν ομοφυλόφιλοι. Είναι άνθρωποι -δύο πόδια, δύο χέρια, ένα κεφάλι. Είναι σαν όλους τους υπόλοιπους. Όπως εγώ έχω διαφορετική πολιτική τοποθέτηση με κάποιους από εσάς, έτσι και αυτοί έλκονται από άτομα του ίδιου φύλου. Και εγώ αλλά και αυτοί έχουμε μία διαφορά με εσάς. Άρα, general truth - υπάρχουν ομοφυλόφιλοι. Τώρα, δε θα εμείνω στη συμπεριφορά των υπολοίπων απέναντι τους. Απλά θα πω πως υπάρχουν 30 ανθρώπινα και απαραβίαστα δικαιώματα. Ανεξάρτητα με τη σεξουαλική τους ζωή, έχουν αυτά τα δικαιώματα ως άνθρωποι. Κανένας δεν μπορεί να τα παραβιάσει ή να αρνηθεί πως υπάρχουν.
Όμως, εμείς οι άνθρωποι, οι πολιτισμένοι, οι μορφωμένοι, οι ολοκληρωμένοι, δε δεχόμαστε (τι??), τη διαφορετικότητα του καθενός. Εύγε. Μπράβο, πάλι τα καταφέραμε. Ας τους φερθούμε ως ζώα, ως υποδεέστερους, ως μη-ανθρώπους. Όπως είπα και πριν, ναι έχω διαφορετικές απόψεις από πολλούς. Κανένας όμως δε μου λέει κάτι. Κανένας δε με κρίνει. Όταν όμως θα βγει κάποιος και θα δηλώσει πως είναι ομοφυλόφιλος, όλοι μας θα τον κρίνουμε και πιθανώς θα τον απομονώσουμε. Και εδώ σας παρακαλώ, ας αφήσουμε στην άκρη τους δήθεν φιλελευθερισμούς, τους δήθεν μοντερνισμούς και ας δούμε την αλήθεια κατάματα: Δεν είμαστε απαλλαγμένοι από τα taboo. Δεν είμαστε κυρίες κύριοι, ναι, δεν είμαστε. Όσο ελεύθερος και να θέλω να φανώ, η απελευθέρωση χάνεται όταν έρθω ''αντιμέτωπος'' με αυτούς τους ανθρώπους. (Για να μην είμαι απόλυτος, λίγοι είναι οι απελευθερωμένοι). Και μπορεί να λέτε από μέσα σας ''Τί λέει αυτός τώρα??'' αλλά ψάξτε καλύτερα. Σκεφτείτε λίγο όχι ως άτομο αλλά ως σύνολο ποιά θα ήταν η αντιμετώπιση ενός τέτοιου ατόμου? Αναφέρατε πριν αγαπητή deathnote πως έχετε συγγενείς ομοφυλόφιλους. Για ρωτήστε τους σας παρακαλώ, έχουν αισθανθεί ποτέ κοινωνικά αποδεκτοί? Έχουν ποτέ αισθανθεί πως είναι ίσοι με τον τύπο που φιλά την κοπελιά στο απέναντι παγκάκι? Έχουν ποτέ εκφράσει με σιγουριά την προτίμησή τους και δε βρέθηκε έστω ένας που να αντιδράσει ''κάπως''?
Οι γνώμη μου λοιπόν αγαπητοί φίλοι είναι πως δε μπορούμε να μιλάμε για γάμους και για υιοθεσίες αν πρώτα δεν αλλάξουμε τις δικές μας πεποιθήσεις.
Αν εμείς δεν καταλάβουμε πρώτα πως δεν είμαστε ανώτεροι από αυτούς, δε θα καταφέρουμε πολλά. So back to the Human rights and then, let's talk about it. (όλα αυτά, για να μην παρεξηγηθώ, πάνε σαφώς και σε μένα. Εγώ είμαι ο πρώτος που θα πρέπει να αλλάξει.)
