Αρχισα απο πολυ μικρη τις συνεχομενες και απανωτες σχεσεις. Οχι ομως με την κλασικη και χαλαρη εννοια της "σχεσης", αλλα με εκεινη του δεσμου. Εδω και 4 χρονια δεν εχω μεινει μονη για διαστημα μεγαλυτερο των λιγων ημερων, με αποτελεσμα να εχω παθει κορεσμο, να μην μπορω πολλες φορες να εκτιμησω σωστα και να μην μπορω να αποδωσω το 100% που μπορω στην τωρινη μου σχεση, που πραγματικα βρηκα ενα παιδι που ειναι θησαυρος. Δεν εζησα ξεγνοιαστα, χαρουμενα, αθωα, μπηκα απο πολυ μικρη σε ενα λουκι που δεν αρμοζε στην ηλικια μου, εβαζα τα "θελω" των αλλων πανω απο τα δικα μου "θελω" και καταπιεζομουν. Πολλες φορες το ιδιο γινεται, ακομη και τωρα. Μου λειπουν ολα αυτα που δεν εζησα οταν ημουν πιο μικρη και πιο αθωα... (α, ρε μανα...:/)
Aλλο ενα γιγαντιο λαθος ειναι το οτι αρχισα το καπνισμα σε επισης μικρη ηλικια, πανω στην τρελα του "να τα ζησω ολα, να τα μαθω ολα". 4 χρονια αργοτερα, εχω εθιστει τοσο πολυ και μου εχει μεινει τετοια κακια συνηθεια που αν και το εχω ελαχιστοποιησει, ολες οι προσπαθειες μου να το κοψω πεφτουν στο κενο.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.