Βασικά την έχω δει την εκπομπή και την έχουμε συζητήσει εκτενέστατα πριν λίγο καιρό νομίζω. Η διαφορά, ξαναλέω, ανάμεσα σε όλες, σχεδόν, τις άλλες χώρες και την Ελλάδα είναι ότι εκεί το "καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή" είναι γεγονός. Οι πολυτέλειες αυτές υπάρχουν ακριβώς γιατί δεν απαιτούν κάθε χρόνο 150 χιλιάδες άνθρωποι, αναλογικά σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, να πάρουν μια θέση στα έδρανα της Ανώτατης Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης. Δεν παραβλέπω καθόλου το γεγονός ότι το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα δεν παρέχει σε ικανοποιητικό βαθμό άλλες διεξόδους, εκτός απ'το πανεπιστήμιο, αλλά το πρόβλημα είναι κοινωνικό. Μέχρι το 1990 τα ΤΕΛ (τεχνικά λύκεια) έβγαζαν μια χαρά τεχνίτες, κατόπιν τα απαξίωσε η ίδια η ελληνική κοινωνία και κατέληξαν στο χάλι των ΕΠΑΛ. Κι αυτό γιατί το 1980 κάποιοι θα γίνονταν τεχνίτες, κάποιοι διπλωματιάρηδες. Σήμερα ΟΛΟΙ θέλουν να γίνουν διπλωματιάρηδες κι αυτό είναι το πρόβλημα. Άνθρωποι που δεν έχουν την επάρκεια να γίνουν ακαδημαικοί πολίτες και δίνουν πανελλήνιες μόνο και μόνο για να μην αναγκαστούν, για κοινωνικούς λόγους, να δουλέψουν οικοδομή, δεν έχουν δικαίωμα να βγαίνουν να λένε "α, το παλιοκράτος που δε φροντίζει την παιδεία". Στην Ελλάδα, λόγω πρωτογενούς και δευτερογενούς οικονομίας, υπάρχει ανεργία στους διπλωματούχους, επειδή δεν υπάρχει έρευνα, ενώ υπάρχουν πολλοί διπλωματούχοι. Αντίθετα, στο εξωτερικό η ανεργία κυρίως παρατηρείται στους ανειδίκευτους, γιατί οι οικονομίες είναι τριτογενείς και απαιτούν στελέχη με πτυχία, που άλλες χώρες δεν έχουν σε τέτοιο ποσοστό όπως η Ελλάδα. Για μένα η λύση-αν δε μπορούμε να σταματήσουμε τη διπλωματομανία της ελληνικής κοινωνίας (της ελλαδικής βασικά, στην Κύπρο δεν σκέφτονται έτσι)-θα ήταν να κοιτάξουν οι διπλωματούχοι την αποκατάστασή τους σε χώρες που όχι απλώς τους ζητάνε, επειδή στο εξωτερικό δεν είναι εύκολο να βρεις πτυχιούχους, αλλά τους τα ακουμπάνε και κανονικά για να δεχτούν τη θέση.
