Τελειώνει με τον θάνατο η ύπαρξη οριστικά και αμετάκλητα, δεν πιστοποιήθηκε ποτέ να επανέλθει στη ζωή έμβιο υπαρκτό , αισθητή οντότητα, μετά τον θάνατο. Κανένας άνθρωπος δεν ξανάζησε μετά την νέκρωση (για άλλους καταστροφή) του εγκεφάλου του (εγκεφαλικός θάνατος).
Κι όμως η ανθρωπότητα έζησε μέχρι τώρα και ζει με την «αίσθηση» ότι δεν τελειώνουν όλα με τον θάνατο. Ότι «κάτι» συνεχίζεται μετά απ’ αυτόν.
Η μαρτυρία της Εκκλησίας (θεολογική, λειτουργική, βιωματική) αναφέρεται στη συνέχεια της ύπαρξης του ανθρώπου και μετά τον θάνατο, σαν κάτι αυτονόητο και δεδομένο.
Και αυτό το δεδομένο είναι ο ίδιος ο Χριστός. Τα πάθη του, η σταύρωσή του , ο θάνατός του και η ανάστασή του.
Υπάρχει μία (1) εκκρεμότητα - αντίρρηση στη γλώσσα με την οποία μιλάει σήμερα η Εκκλησία για τα μετά θάνατο συμβάντα: Ότι μετά τον θάνατο η ανθρώπινη ύπαρξη αναστέλλεται. Είναι αλλά δεν είναι, παύει να ενεργείται, ησυχάζει, ηρεμεί, διέρχεται ένα στάδιο περίπου ανυπαρξίας , ώσπου να έρθει ο χρόνος της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού και να αναστηθούν τα σώματα των νεκρών.
Όμως όταν ο Χριστός πάνω στον σταυρό δέχθηκε τη μετάνοια του σταυρωμένου ληστή, τον βεβαίωσε ότι «σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω» , αμέσως μετά τον θάνατο, όχι ύστερα από ένα διάστημα ηρεμίας.
Με αυτή την αντίρρηση συνηγορεί και η εκκλησιαστική εμπειρία της σχέσης των ζωντανών Χριστιανών με τους Αγίους: Οι ζώντες χριστιανοί καταφεύγουν στην αγάπη των Αγίων της Εκκλησίας και ζητούν βοήθεια , παρέμβαση σε κινδύνους, συμφορές , δοκιμασίες, θλίψεις της ζωής.
Και βρίσκουν άμεση ανταπόκριση με πλήθος θαυμάτων από την μεριά των Αγίων. Που σημαίνει ότι, οι Άγιοι υπάρχουν ενεργά μετά τον θάνατό τους, δρούν, πράττουν, είναι σε λογική κοινωνία με τους ζωντανούς αδελφούς τους . Δεν είναι σε αναστολή η ύπαρξή τους , δεν είναι δεν κατάσταση ανάπαυσης αναμένοντας την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.
Η ορθόδοξη Εκκλησία διαμέσου των έργων των μεγάλων της Πατέρων, διδάσκει με μεγάλη ευκρίνεια ότι η ψυχή είναι ενεργή και μετά τον θάνατο, και μάλιστα «καθίσταται ακόμα πιο ενεργή» μετά τον θάνατο.
Μετά το θάνατο, η ψυχή δεν είναι λιγότερο, αλλά περισσότερο ζωντανή και ενσυνείδητη απ’ ότι πριν το θάνατο.
Ο επίσκοπος Θεοφάνης σε μήνυμά του σε μια γυναίκα που πέθαινε, έγραψε: «Δεν θα πεθάνεις. Το σώμα σου θα πεθάνει, αλλά εσύ θα μεταφερθεί σε έναν διαφορετικό κόσμο, θα είσαι ζωντανή, θα έχεις μνήμη του εαυτού σου και θα αναγνωρίζεις όλο τον κόσμο που σε περιβάλλει»
Όταν η όραση των σωματικών οφθαλμών παύει να λειτουργεί, ξεκινά η πνευματική όραση της ψυχής.
Η ψυχή μετά τον χωρισμό της από το σώμα, εξακολουθεί να ζει και να διατηρεί την αυτοσυνειδησία της. Διατηρεί επίσης και συναισθήματα, δηλαδή ελπίδα και φόβο, χαρά και λύπη, και ήδη προγεύονται σε κάποιο βαθμό αυτό που περιμένουν να αισθανθούν κατά την τελική Κρίση.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.