Έχεις την ελπίδα ότι μία από τις πολλές μαλακισμένες φιλολόγους-διορθώτριες θα εκτιμήσει την...πρωτοπορία σου και θα σε βαθμολογήσει καλύτερα από τους παπαγάλους ανταγωνιστές σου; Στην ευχέρεια ποιανού; Ευχέρεια σε ένα σύστημα που βγάζει μπάζα εξ'ορισμού ανίκανα να σταθούν στα σοβαρότερα συστήμα άλλων χωρών, εκτός φωτεινών εξαιρέσεων; Και ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα; Δεν είναι ότι τα θέλουν παπαγαλία. Είναι ότι βαριούνται και είναι ανίκανοι οι διορθωτές να δουν ένα γραπτό με άλλο μάτι. Είναι πολύ πιο ασφαλές, εύκολο κι ετοιματζίδικο κάποιος να μη μπαίνει στον κόπο να εμβαθύνει στη γραπτή σου σκέψη και να προτιμά να σε μοριοδοτεί σύμφωνα με το βαθμό ομοιότητας του γραπτού σου με το σχολικό βιβλίο του κάθε ακριβοπληρωμένου παπαροκαθηγητή. Κι άλλωστε γιατί να μπει στον κόπο; Αφού είναι μόνιμος, δεν θα τον απολύσει κανένας κάνει-δεν κάνει σωστά τη δουλειά του. Η αναθεώρηση κάποιων πραγμάτων είναι αναγκαία. Πιο καλά λεφτά στους καθηγητές, αξιοπρεπές και αυστηρό ΟΧΤΑΩΡΟ, όπως όλοι οι εργαζόμενοι στον κόσμο, συνεχής πολυεπίπεδη αξιολόγηση από εντελώς ανεξάρτητο φορέα και δυνατότητα άρσης της μονιμότητας λόγω ανεπάρκειας ή έστω μετάταξη σε λιγότερο απαιτητικό κλάδο του Δημοσίου.