Εσύ ποιά κοινωνία ονειρεύεσαι αλήθεια; Γιατί ωραία ακούγονται αυτά που λέμε τώρα, στην πράξη όμως τι γίνεται. Ονειρεύεσαι μια κοινωνία στην οποία η ανυπακοή στους κανόνες ερμηνεύεται ως βοήθεια στον συνάνθρωπο; Μια κοινωνία στην οποία άλλοι θα ευνοούνται από τις x,y συνθήκες και άλλοι όχι; Μια κοινωνία στην οποία δεν θα υπάρχει αντικειμενικό κριτήριο αξιολόγησης για όλους; Μια κοινωνία στην οποία οι ισχύοντες κανόνες και νόμοι θα παραβιάζονται και η επέμβαση του αρμόδιου φορέα θα θεωρείται παράλογη;
Εφόσον αντιμετωπίζουμε, πολύ σωστά, το σχολείο ως μέσο κοινωνικοποίησης καλό θα ήταν να προσπαθήσουμε να προβλέψουμε τι θα γίνει στην ουσία με την εξέλιξη των εν λόγω μαθητών και να αφήσουμε στην άκρη τα ωραία λόγια. Ο μαθητής και η μαθήτρια είναι οι ίδιοι αυριανοί πολίτες οι οποίοι θα διαπράττουν χειροπιαστά πια αδικήματα σε βάρος των συμπολιτών τους και θα το θεωρούν φυσιολογικό. Είναι οι ίδιοι πολίτες οι οποίοι θα αψηφήσουν τους νόμους επικαλούμενοι την αλληλεγγύη και τη συμπώνια προς το συνάνθρωπο. Είναι οι ίδιοι πολίτες που θα μάθουν να μην αγωνίζονται και να κατακτούν αυτό που τους αξίζει με τις δικές τους δυνάμεις αλλά με δεκανίκια. Και είναι αυτό που πραγματικά θέλουμε; Πολίτες με δεκανίκια;
Η πράξη της μαθήτριας μπορεί να φαίνεται αρχικά ωραία. Δεν το αρνούμαι κι εγώ άλλωστε πολλές φορές έχω πράξει αναλόγως, δυστυχώς. Ωστόσο πρέπει κάποτε να σκεφτόμαστε πραγματικά τον μαθητή που κάθεται απέναντί μας και πως θα τον βοηθήσουμε πραγματικά, όχι στα μάτια. Η βοήθεια που προσέφερε η μαθήτρια ήταν για τα μάτια. Και αυτό όχι γιατί ο μαθητής δε θα μάθει τελικά τους τύπους των αρχαίων. Ούτως ή άλλως δε θα τους μάθαινε ποτέ. Αλλά γιατί θα μάθει τον εύκολο τρόπο να ξεγελά τους κανόνες. Θα μάθει πως τα πράγματα δε χρειάζονται προσπάθεια αλλά κόλπα. Θα γίνει ένας κακός πολίτης, αύριο μεθαύριο και η δημοκρατία μόνο από πολίτες ''ανάπηρους'' δεν έχει ανάγκη.
Πραγματικά, αυτόν τον πολίτη θέλεις στη μελλοντική κοινωνία σου; Έναν άνθρωπο που, εφόσον κανείς δεν του έδειξε πως ακολουθεί λάθος προσέγγιση θα συνεχίσει να την ακολουθεί και σε όλη του τη ζωή; Αν ναι, τότε απλά προτιμώ να χαρακτηριστώ βάρβαρος, άπονος, σκληρός και απάνθρωπος μιας και εγώ δεν ονειρεύομαι και δε θέλω μια τέτοιου είδους κοινωνία. Θα προτιμήσω αντίθετα αυτή στην οποία οι κανόνες θα είναι κανόνες, οι νόμοι θα είναι νόμοι και όλοι θα είμαστε ίσοι απέναντί τους. Μια οργανωμένη κοινωνία χωρίς εφαρμόσιμους κανόνες, παύει να λέγεται οργανωμένη.
Όλα τα παραπάνω φαντάζουν και είναι υπερβολικά. Αυτά όμως πρέπει να σκεφτεί κανείς σοβαρά, και όχι να τα βλέπει όλα επιφανειακά.