Καλααά, από τέτοια... Εγώ κάνω την προσευχή μου κάθε πρωί, να συνεχίσει ο φανταστικός (για διάβασμα) δροσερός καιρός, ώστε να μη χρειαστεί για κανένα λόγο να ανοίξω το παράθυρο και γίνω Ηρώδης. Έχω ένα τερατάκι στον από κάτω όροφο, που βγαίνει στο μπαλκόνι και ουρλιάζει. Χωρίς λόγο. Χωρίς να κλαίει. Απλά ουρλιάζει. Κάθε πρωί. Όλο το πρωί.
Κατά τα άλλα, το κατάστημα διαθέτει όλες τις κλασικές επιτυχίες: συναγερμοί αυτοκινήτων, μηχανάκια με κομμένη εξάτμιση, οδηγοί τσιρίζουν στο κινητό, πεζοί τσιρίζουν στο κινητό (κοντοστέκονται κιόλας), καψούρηδες με λαϊκά τέρμα στα ηχεία ξημερώματα, γκαζιάρηδες ραλίστες, παιδάκια φωνάζουν, μωρά κλαίνε, σκυλιά αλυχτάνε, καμπάνες χτυπάνε (κάθε τέταρτο!), παλιατζήδες, πλανόδιοι πουλάνε από σαλονάκια μπαμπού μέχρι ψάρια. Κανείς όμως από αυτούς, ΚΑΝΕΙΣ δεν αγγίζει καν τα ντεσιμπέλ του @#$%παιδου.