Το παιδί είναι παιδί όμως κι αν υποστεί κάτι τέτοιο θα είναι επειδή αναγκάστηκε απο κάποιους. Ο ενήλικας (και φυσικά μιλάω για ενήλικες) ομοφυλόφιλος έχει την ευθύνη της ζωής του. Κανένας κρυφο-χ (το χ μπορεί να είναι οτιδήποτε) δε μπορεί να σκίζεται για δικαιώματα. Γιατι πρώτον, κοροιδεύει τον κόσμο, ακόμη και χωρίς να το θέλει, δεύτερον, κοροιδεύει τον εαυτό του και τρίτον δεν είναι σε θέση ουτε καν ο ίδιος να υποστηρίξει την επιλογή του. Γιατί ναι μεν ο σεξουαλικός προσανατολισμός δεν είναι αποκλειστικά επιλογή, αλλά ο τρόπος ζωής (που δεν ειναι ανάγκη να περιστρέφεται γύρω απο τον οποιοδήποτε σεξουαλικό προσανατολισμό) είναι αποκλειστικά ατομική επιλογή. Πρώτα, λοιπόν, να σεβαστούν εκείνοι τις επιλογές τους και μετά ν'απαιτήσουν απο την κοινωνία να τις σεβαστεί κι αυτή.
Η δημιουργία οικογένειας (γονείς-παιδιά) είναι μια επιλογή της ζωής του ετεροφυλόφιλου. Δικαίωμα ανθρώπινο και θεμελιώδες, όπως το παρουσιάζουν κάποιοι, σιγά μην πρέπει να το κατοχυρώσουμε κιόλας. Απλά είναι κάτι που μπορεί να κάνει επειδή πληροί μερικές προδιαγραφές. Κάποιες απο τις οποίες είναι να υπάρχει αντρόγυνο, να υπάρχουν φυσικά ή θετά τέκνα, να υπάρχουν κάποια δυνατά συναισθήματα, να υπάρχει ετοιμότητα ανάληψης σοβαρών ευθυνών, να υπάρχει οικονομική ευρωστία κλπ. Όπως κάποιος ανειδίκευτος δε μπορεί να γίνει υπουργός Οικονομικών, έτσι και κάποιος που δεν πληροί τις προδιαγραφές αυτές που έτσι γουστάρει, στο κάτω-κάτω της γραφής και θέτει εν έτει 2008 η ελληνική κοινωνία, δε μπορεί να φτιάξει μια οικογένεια. Δεν πρόκειται περι ρατσισμού. Πρόκειται περι φυσικής ανομοιότητας κάθε πράγματος και όντος που υπάρχει. Οι προδιαγραφές αυτές στο μέλλον μπορεί ν'αλλάξουν, φυσική ροή των πραγμάτων άλλωστε, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι επιμένουν αυτό να γίνει εδώ και τώρα με τον τσαμπουκά. Ε, δεν περνάει έτσι, πως να το κάνουμε. Στο τέλος χειρότερα προβλήματα ρατσισμού δημιουργεί, παρά λύνει.