Προσωπικά,δε μ' αρέσει αισθητικά η εικόνα μιας κραυγαλέα βαμμένης κοπέλας.Σε καμιά περίπτωση, βλέποντάς τη,δε θα σπεύσω να τη χαρακτηρίσω "κάπως",απλά τα μάτια μου αντιλαμβάνονται πιο εύκολα ως όμορφο,ένα πρόσωπο φυσικό,με τα όποια του ψεγάδια,παρά ένα πρόσωπο κρυμμένο πίσω από αμέτρητα στρώματα make up.
Επίσης,διαπιστώνω δυστυχώς,πως μιλάμε πλέον,λες και το μακιγιάζ(ελαφρύ-βαρύ-δενξερωγωτιάλλο)είναι κάτι το επιβεβλημένο,το απόλυτα φυσιολογικό για μια κοπέλα ή γυναίκα που "θέλει να σέβεται τον εαυτό της".
Γιατί έτσι ρε κουρίτσια;

Θέλω να πω,μήπως κατ' αυτόν τον τρόπο,έστω και υποσυνείδητα,επικυρώνουμε και αναπαράγουμε εμείς οι ίδιες υπερκαταναλωτικά και σεξιστικά πρότυπα που θέλουν τη γυναίκα ένα πλάσμα,το οποίο δεν κάνει τίποτα άλλο πέρα από το να αναλώνεται σε μακιγιάζ και ρούχα και που,προκειμένου να νιώθει/ είναι αρεστή,περνά εκατοντάδες ώρες μπροστά από τον καθρέφτη,προτού βγει στον έξω κόσμο;Γιατί να μας περνούν ένα μοντέλο ζωής τόσο επιφανειακό,που κάνει μικρά κορίτσια,με φρέσκο και υγιές πρόσωπο,να θεωρούν ότι μόνο μέσα από τα καλλυντικά και την υπερπεριποίηση θα είναι αποδεκτές;
*Το τράβηξα λίγο πραπάνω,I know,αλλά.

*