Για την ακρίβεια, η τσαγιέρα δεν αποτελούσε θέμα μέχρι να αναφερθεί. Ούτε η Χ θρησκεία αποτελούσε θέμα (μη) πίστης, αλλά τώρα που την γνωρίσαμε (έστω κι επιφανειακά) αποτελεί.
Κάτσε λίγο μόνος σου και (παρα)τράβα το θέμα της αντικειμενικής αλήθειας και πραγματικότητας σε συνδυασμό με την ψευδοεπιστήμη της γλώσσας. Θα δεις πως όλα αρχίζουν από το τι πιστεύεις.
Η αθεΐα έχει κι εμμέσως πίστη, γιατί βασίζεται -π.χ.- στην επιστήμη. Πιστεύει πως η επιστήμη είναι σωστή.
Μα και ο Θεός δε θα αποτελούσε θέμα μέχρι να αναφερθεί. Ακριβώς αυτό εννοώ. Οι άθεοι απλά δε τον αναφέρουν. Δε τον λαμβάνουν υπόψη.
Ο αθεϊσμός δεν είναι ανάγκη να βασίζεται στην επιστήμη. Βασίζεται στη λογική και στην εμπειρία, και ακριβώς επειδή τα τελευταία είναι common ground αθεϊσμού και της επιστήμης, τα περισσότερα από όσα λέει η επιστήμη είναι αποδεκτά από τον αθεϊσμό. Και μιας που ανέφερες την επιστήμη, να πω ότι σιχαίνομαι το να γράφουμε οτιδήποτε εκτός από ονόματα με κεφαλαία, π.χ. Επιστήμη, Θεός κ.λπ., ακριβώς επειδή η επιστήμη δεν είναι θεός. Μη με παρεξηγήσετε αν το έχω γράψει ποτέ έτσι, παρασύρομαι κι ο ίδιος.
Τι δεν επιδρά ο αθεισμός; Δε μπορείς να το στηρίξεις αυτό και το να λέμε, ακόμη κι εντελώς θεωρητικά, το ένα επδράει 5, το άλλο 10, δεν έχει σημασία, αφού είναι στάση ζωής και ούτως ή άλλως επιδρά. Και πάλι σου λέω ότι δε μπορείς να το στηρίξεις. Αν έχεις μια στάση ζωής, αυτή επιδρά πάνω σου. Και η απλή διατύπωση της φράσης "είμαι άθεος" είναι δήλωση στάσης ζωής, είτε περιέχει πίστη, είτε όχι που σαφώς περιέχει πίστη, πίστη στην ιδέα της ανυπαρξίας του Θεού, χωρίς περαιτέρω διευκρίνιση. Η πίστη στην ανυπαρξία παραμένει πίστη. Πχ., η f(x)=x^2+1 δεν έχει καμία πραγματική ρίζα. Μπορώ να αποδείξω γιατί, άρα είναι γνώση. Αν το έλεγα χωρίς να μπορώ να το αποδείξω, θα ήταν πίστη. Το ότι πιστεύω στην ανυπαρξία της ρίζας σημαίνει ότι δεν πιστεύω; Άτοπο και γλωσσικά, πόσο μάλλον λογικά.
Δεν είναι στάση ζωής ο αθεϊσμός, ξαναλέω, είναι ιδέα. Μια απλή ιδέα, μια τόση δα ιδέα, η οποία έχει να κάνει απλά και μόνο με την ύπαρξη ή μη του Θεού (ή, για την ακρίβεια, το να τίθεται, ακόμη, το ζήτημα της ύπαρξης ή μη του Θεού), και η οποία περιορίζεται μόνο σε αυτό, και όχι στο τί κάνει ο καθένας στην καθημερινή του ζωή. Μια χαρά μπορώ να πιστεύω πως δεν υπάρχει Θεός (ναι, το πιστεύω αυτό, και είναι μια πίστη αλλά όχι με τη θρησκευτική έννοια), και να πηγαίνω να λιβανίζω μέσα στην εκκλησία, επειδή μου αρέσει, κι ας μην πιστεύω στο Θεό, ή να κάνω την προσευχή μου ή το σταυρό μου, επειδή μου αρέσει. Γιατί μου αρέσει; Επειδή μου φέρνει χορό στο μυαλό. Επειδή έχει πλάκα να κάνω ό,τι κάνουν οι άλλοι. Χίλια δυο, αλλά δε σημαίνει ότι πιστεύω στο Θεό. Όπως, αντίστοιχα, και η πίστη στο Θεό δεν είναι ανάγκη να συνδέεται με κάποιο τελετουργικό. Όμως η πίστη στο Θεό είναι πολύ πιο εύκολο να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης, εμπλουτισμού, τροποποιήσεων και γενικότερων ιδεολογιών και φιλοσοφικών συστημάτων, ακριβώς επειδή
αν υπάρχει Θεός, μπορεί να είναι βόδι ή ο Ων ή αγελάδα ή πτηνό, κοινωνικός ή απρόσιτος, σκληρός ή ευγενικός, ενώ αν δεν υπάρχει, δεν έχει νόημα να μιλάμε για αυτά.
Με αυτή την έννοια ναι, μπορεί να είναι πίστη, αλλά πάντως όχι θρησκευτική.
[offtopic]Βρε Φουσέκη, τί σχέση έχεις εσύ με τη Μασονία;
[/offtopic]
