Δεν ξέρω αν έχετε δει εκείνο το επεισόδιο House που ο Chase έμμεσα σκοτώνει εκείνον τον δικτάτορα... και ήταν και γιατρος... αν είναι 'κάπως' οι συνθήκες... δεν ξέρει κανείς πως θα αντιδρούσε...σε οποιαδήποτε κατάσταση...
ωραίο παράδειγμα... τηλεόρασης;
στην τηλεόραση και στο σινεμά πάντα τέτοια δείχνουν. οκ σε θέτουν σε προβληματισμό αλλά είναι εγωιστικό αυτό το σκεπτικό με το οποίο ξαφνικά αποκτούν το δικαίωμα να θανατώνουν τον οποιοδήποτε.
αν κάτσεις και το σκεφτείς, προκύπτει κάτι περίεργο:
-> ο τάδε απειλεί την παγκόσμια τάξη- είναι κατά συρροήν δολοφόνος- είναι βιαστής κλπ.
-> άρα αξίζει το θάνατο.
-> άρα θα βρω κάποιο τρόπο να τον σκοτώσω.
-> τον σκότωσα (άμμεσα ή έμμεσα).
-> το ίδιο και όλους τους όμοιούς του.
-> τώρα είμαι ήρωας (?) θα πρέπει να με λατρεύουν (?)
-> όλοι με φοβούνται. φοβούνται να δράσουν ελεύθερα, φοβούνται να φταρνιστούν, να παραβούν τον πιο απλό κανόνα. και αυτό επειδή ξέρουν ότι θα έρθει η χειρότερη τιμωρία.
-> οικοδόμησα ένα κόσμο που στηρίζεται στο φόβο. μπράβο μου! εγώ που πάλευα για την ειρήνη...
είναι τραβηγμένο αλλά ΄με αυτό τον απλό τρόπο προσπαθώ να σου εξηγήσω ότι με τέτοιο τρόπο απλά πέφτουμε στο ίδιο επίπεδο με τον όποιο εγκληματία που λες.
γιατί να μην έχουμε ελπίδες ότι θα μπορέσει να σωφρονιστεί; γιατί να μην αποκτήσει μία δεύτερη ευκαιρία; του στερούμε τη ζωή τόσο απλά, όσο και αυτός. άρα μαθαίνει ότι απλά είχε τη λαθος θεση και όχι τη λάθος σταση στη ζωη. το ιδιο και οι ομοιοι του, που με αυτο τον τροπο δεν παραδειγματιζονται.
αλλα αν συνεχισω θα ξεφυγω κι αλλο.
