Oι περισσότεροι Έλληνες επειδή δεν έχουν μακροχρόνιες εμπειρίες ζωής σε άλλη χώρα, συνήθως μεταφέρουν μια εμπειρία μέσω τρίτου προσώπου χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι συμβαίνει. Αν σε μια χώρα δεν έχεις πάρε-δώσε με το δημόσιό της και το σύστημα υγείας, τράπεζες κλπ, δεν έχεις άποψη. Ο τουρισμός δείχνει μια εικόνα σε παραμόρφωση.
Είμαι ανοικτός σε όποιον-α θέλει μέσω chatting να πω ακριβώς πως είναι η ζωή στο εξωτερικό με λεπτομέρειες από διατροφή μέχρι τρόπους διασκέδασης, αργίες ή και άλλες ιδιαιτερότητες που είχε η χώρα της Αυστρίας και λίγο πολύ είναι ίδιες με Ελβετία ή και Γερμανία. Είναι αρκετά αστείο να ωραιοποιούμε καταστάσεις για χώρες που έχουν άλλη δομή και ιστορική εξέλιξη. Μόνο η Γερμανική γλώσσα μέσω τοπικών διαλέκτων δείχνει ακριβώς τον τρόπο σκέψης αυτού του λαού. Το ίδιο και η Ελληνική. Νομίζω ότι οι Έλληνες θα σκέφτονταν πιο ισορροπημένα όπως και πολλοί μαθητές δεν θα έλεγαν ότι θέλουν να κάνουν έρευνα γενικά και αόριστα, αν είχαν την βιοποριστική εμπειρία του εξωτερικού, ερχόμενοι σε επαφή με πολλά έθνη ώστε να απομυθοποιήσουν τελείως την εργασιακή "ανωτερότητα" του εξωτερικού. Όλοι μιλάνε για το κομμάτι του επαγγέλματος χωρίς κανένας να αναφέρεται στο κομμάτι καμία επαφή μετά τη δουλειά. Οι Αυστριακοί για παράδειγμα, δεν έχουν σχέσεις μετά τη δουλειά. Μεγαλώνουν από μικρά παιδάκια αρκετά μοναχικά, μόνιμα με ένα όριο έκφρασης, έναν φράχτη συναισθημάτων που κρατάνε όλους και τους γονείς τους (και οι γονείς τους απέναντί τους) σε μια απόσταση. Όσο καλοί και να είναι, δοτικοί, βοηθητικοί, ευγενικοί κλπ μόνιμα υπάρχει τυποποίηση έκφρασης και συμπεριφοράς.
