Επανέρχομαι με ένα θέμα που νομίζω ότι θα έπρεπε να απασχολεί πολλούς ίσως περισσότερο από τις πανελλαδικές αλλά ως γνωστό στην χώρα μας, δεν υπάρχει και αρκετή ομοψυχία σε πολλά επίκαιρα κοινωνικά θέματα. Όντας πτυχιούχος και "νεομετανάστης" στην Ευρώπη, αυτή την περίοδο για πρώτη φορά στη ζωή μου αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα στο αν αξίζει η ζωή στην Ελλάδα ή σε κάποια χώρα του εξωτερικού. Η τριετής διαμονή μου στην Αυστρία με έκανε να έχω αποδομήσει τελείως αυτό που αρκετοί Έλληνες "ζηλεύουν" ως οργάνωση και απίστευτη τελειότητα σε διάφορες χώρες εκτός της δικής μας. Ο λόγος: η κουραστική τυπικότητά τους, το ψεύτικο thank you, το ψεύτικο hi, το ψεύτικο χαμόγελο και το γεγονός ότι ψάχνουν φίλους από dating sites!
Όλα διεκπεραιώνονται με μια απίστευτη τυπικότητα βασισμένη σε μια μπερδεμένη κουλτούρα καθολικισμού και προτεσταντισμού με αποτέλεσμα να μην είμαι σίγουρος κατά πόσο οι δυτικοευρωπαίοι αντιλαμβάνονται τις ανθρώπινες αξίες εκτός του χρήματος! Μεγαλωμένος με την Ελληνική κουλτούρα που είναι τελείως διαφορετική από την Δυτική, όσο και αν πιέζουμε τον εαυτό μας να νιώθουμε Ευρωπαίοι, τελικά δεν είμαστε Ευρωπαίοι. Η αποκοπή από την Ευρώπη συντελέσθηκε με την απομόνωση του Ελληνικού κόσμου υπό την Μουσουλμανική και Βαλκανική κουλτούρα για 400 και πλέον χρόνια χωρίς να έχουν αλλάξει και πολλά σε επίπεδο ιδιοσυγκρασίας. Θα έλεγα ότι θα μας ταίριαζε να ψάχναμε για δουλειά και διαμονή στην φίλη μας Τουρκία παρά στην Ευρώπη, όσο και αν συνεχώς προσπαθούμε να αποβάλλουμε τον εσωτερικό μας Τουρκισμό λόγω αναπόφευκτης επίδρασης.
Τελευταία είμαι σε μια φάση που θα πρέπει να απολογούμαι σε έναν κοινωνικό περίγυρο ή σόι, αν θα πρέπει ή όχι, να μείνω στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό και γιατί; Διαπιστώνω ότι οι ομάδες απόψεων είναι τελείως διχαστικές και αντικρουόμενες καθώς η κάθε ομάδα εκφράζει γνώμη με βάση καθαρά υποκειμενικό κριτήριο ή ημιμαθούς πληροφόρησης για κάποιον γιο φίλο της γκόμενας της θείας της μάνας της που βρήκε δουλειά εύκολα από το Linkedin με 10000 ευρώ το μήνα σε κάποια company και ...το χάπι θα πρέπει να χρυσώνεται ως επιτυχημένη ζωή.
Διαβάζοντας απίστευτες απόψεις από Έλληνες που ζουν στη Δυτική Ευρώπη από 3 και πλέον χρόνια, διαπιστώνει κανείς ότι η πλειοψηφία έχει βρει μια δουλειά, όχι αυτή που νόμιζε, όχι με τον μισθό που θα ήθελε, όχι με τους φίλους που θα ήθελε (ή μάλλον κανέναν φίλο), μέσα σε μια τελείως μοναχική ζωή με πιθανά δείγματα ρατσισμού (localization) προσπαθούν να χτίσουν μια υποφερτή ζωή. Τελικά η ζωή στην Ελλάδα είναι καλύτερη ή εμείς αναζητούμε πράγματα έξω από την συμπεριφορική κουλτούρα μας; Έχω παραδείγματα και με συγγενείς που ζουν (έχοντας γεννηθεί) στο εξωτερικό αλλά δεν θα έλεγε κανείς ότι ζουν μια αξιοζήλευτη ζωή από την άποψη ότι περιμένουν 2 βδομάδες το χρόνο να κατέβουν Ελλάδα να κάνουν διακοπές. Ακούω πολλούς από την άλλη να λένε ότι η Ελλάδα δεν έχει μέλλον κλπ χωρίς όμως να κοιτάνε ρεαλιστικά, ότι και η Δυτική Ευρώπη δεν είναι μια κοινωνία τόσο ευέλικτη και ανθρωπιστική. Μπορεί η Ελλάδα να έχει την ανασφάλιστη εργασία ή τα φέσια (για όσους ξέρουν από ιδιωτικό τομέα) αλλά η Γερμανία έχει την ευθύτητα και προσβολή αν ο στόχος δεν επιτεύχθει. Ακόμη και οι καθηγητές Πανεπιστημίου σε αντίθεση με την Ελλάδα, είναι αρκετά ευθείς και τυπολάτρες με μόνιμα ένα ψεύτικο χαμόγελο εντός ορίου. Μπορώ να βρω 150 αρνητικά στην Ελλάδα, αλλά έχω και άλλα 80 αρνητικά στο εξωτερικό ως προς τον τρόπο που ζουν, σκέφτονται και συμπεριφέρονται αναμεταξύ τους.
Εσείς τι γνώμη έχετε; Για εσάς η ζωή είναι μόνο μια τυπική καριέρα; Η Ελλάδα είναι τόσο χάλια όσο τα ΜΜΕ και ο κόσμος καθημερινά παραπονιέται; Τελικά τι σημαίνει επιτυχημένη ζωή ή τι αξία έχει όλο αυτό;
