Γιατι ειναι καλο να εισαι μονος σε μια, δυο, τρεις φασεις στη ζωη σου. Το να'σαι ομως μπακουρι συνειδητα μου φαινεται πως να το πω αφυσικο, σαν δικαιολογια γιατι υπαρχει βαθυτερο προβλημα. Δηλαδη δεν εχει συναισθηματικα κενα, αναγκη να αγαπησει, αγαπηθει, φροντισει, ακουσει την καρδια του να χτυπαει αλλιως για εναν αλλον ανθρωπο; Ποσο τα καλυπτουν αυτα οι φιλοι; Ακομα και τις σεξουαλικες ορμες, μια ζωη μονο με αρπαχτες θα τις καμουφλαρει;
anw παω να διαβασω γιατι δινω σημερα και το συνεχιζουμε απο αυριο