Χαιρετώ όλα τα παιδιά! Μόλις έκανα εγγραφή στο φόρουμ με αφορμή τον φίλο μας "Οικονομολόγο".
Με λένε Αγγελική και είμαι 29 ετών.
Λοιπόν, εγώ στα 15-16 επέτυχα στο FC του Cambridge (ακόμα απορώ γιατί μου το έδωσαν! χα χα χα!). Δε συμπαθούσα για πολλά χρόνια τα αγγλικά, αλλά επί τουλάχιστον μία 10ετία το "πρόβλημα" το βρήκα μπροστά μου. Λάθη ζωής, κλπ ακριβώς επειδή σπούδασα κάτι που το θεωρούσε προαπαιτούμενο στην εφαρμογή του στην αγορά εργασίας.
Να μην σας κουράζω άλλο, λοιπόν, καταλήγουμε στο ότι το 2010 ξαφνικά αποφάσισα να προσπαθήσω. Με λίγα ιδιαίτερα για λίγους μήνες έδωσα ECPE τον περασμένο Νοέμβρη. Πήρα 2 Pass, ένα L.Pass και Fail στο Listening (κακώς πήρα Fail, κανονικά έπρεπε να με στείλουν να πάρω επίδομα για έλλειψη ακοής - εντελώς εκτός ήμουν! χα χα χα!).
Στο δια ταύτα, εσείς παιδιά που "κοπήκατε": Αν αισθάνεστε πως έχετε βελτιωθεί, μην τρελαίνεστε για ένα πτυχίο!
Και σας το λέει κάποια που πάντα είχε επιτυχίες και πρωτιές. Κάποια που αν την άλλη βδομάδα "ξανακοπεί" (ναι, ξαναέδωσα και αυτή τη φορά άκουγα, αλλά είχα περισσότερο άγχος από την 1η και σε όλα τα άλλα πρέπει να κινδυνεύω...
), θα κλάψω για τον χαμένο κόπο, τα χρήματα που δεν είχα και αναγκάστηκα να βρω και γενικά για τον προσωπικό μου εγωισμό...
Όμως, αν όλα τα άλλα είναι καλά στη ζωή σας (Αγγελική καλεί "Οικονομολόγο"!!!) τότε μην ανησυχείτε! Εγώ έψαχνα για δουλειά πολλούς μήνες. Τελικά, βρήκα τρεις. Το ξέρετε ότι απροειδοποίητα στη μία μου πήραν συνέντευξη στα αγγλικά;
Είχε πολύ φάση, πολύ γέλιο και μου έδωσαν και συγχαρητήρια!
Αυτό για 'μένα μετράει πια... Μόλις πριν μερικούς μήνες άκουσα ταινία και μουσική στα αγγλικά χωρίς υπότιτλους και στίχους και κατάλαβα τι θέλει να πει ο "ποιητής". Τόσα χρόνια ήμουν στον κόσμο μου...
Συγχαρητήρια σε όλους όσους έδωσαν κάθε είδους πτυχίο, είτε τα κατάφεραν τώρα είτε θα τα καταφέρουν στο μέλλον!
Εγώ θα σας ενημερώσω για τα αποτελέσματά μου, για όσους κρατάτε στατιστικά, αλλά να συμπεριλάβετε και τους εξωγενείς παράγοντες: Την 1η φορά τα πήγα καλύτερα από την 2η καθώς είχα λιγότερο άγχος ("άγνοια κινδύνου" το λέω εγώ...χα χα χα!!!).
Άλλωστε, τη στενοχώρια τη διαδέχεται η χαρά...και τούμπαλιν!
