Πρακτικά, μια απάντηση μπορεί να είναι σωστή ή λανθασμένη. Αν είναι λανθασμένη, τότε μπορεί να είναι λιγότερο τεκμηριωμένη ή περισσότερο τεκμηριωμένη (αν λάβουμε υπόψη τον αριθμό των -απαραίτητων για τη λύση- βημάτων που παραλείφθηκαν). Κι αυτό, γιατί, εφόσον δεν είναι μια ολοκληρωμένη απάντηση, είναι ελλιπής και άρα όχι σωστή.
Αν ο οποιοσδήποτε τρόπος επίλυσης είναι σωστός (άρα και "σωστά τεκμηριωμένη απάντηση") και έχει αποδειχθεί επαρκώς το ζητούμενο, τότε μαθηματικά πρέπει να γίνει αποδεκτός. Από 'κει και πέρα, νομίζω ότι τίθεται θέμα αισθητικής και όχι μαθηματικής δεοντολογίας.
(Μπορεί να λέω ό,τι να 'ναι και να μη βγάζω νόημα, 'σχωρέστε με

)