Διάβασα πριν λίγες μέρες το περιβόητο "Το Λάθος" του Σαμαράκη. Αν μπορούσα να ποσοτικοποίησω την αίσθηση που μου άφησε(αν και δε μ' αρέσει, το βρίσκω πολύ απλουστευτικό), θα του έβαζα 3/5.
Η υπόθεση ποτέ δε με τράβηξε, πολύ χλιαρή, αδιάφορη, σε σημεία κουραστική λόγω επαναλήψεων. Η εξέλιξη και το τέλος προβλέψιμο.
Μου άρεσαν, ωστόσο, τα απλά και καθαρά ελληνικά του συγγραφέα, η πολυεπίπεδη αφήγηση που δίνει διάφορες οπτικές γωνίες των συμβάντων(δεν έχω διαβάσει μυθιστόρημα με παρόμοια εναλλαγή αφηγηματικών τρόπων) και η συγκλονιστική κλιμάκωση του τέλους, το εγγενές σφάλμα σε κάθε ολοκληρωτισμό, που θα συνεχίζει να δίνει την ελπίδα της κατάρρευσής του.
Τελείωσα επίσης "Τα χειρόγραφα του Φθινοπώρου" του Τάσου Λειβαδίτη. Ηλικιωμένος πια, με τα νεανικά ουτοπικά του όνειρα τορπιλισμένα και τους αγώνες του ξεχασμένους, κάνει απολογισμό της ζωής του ένα μελαγχολικό Φθινόπωρο. Η απαισιοδοξία πολύ έντονη, κάθε ποίημα ποτισμένο με νοσταλγία, μετάνοια για όσα δεν έκανε, απόγνωση για το τέλος που πλησιάζει.
Ο μακροπερίοδος λόγος του Λειβαδίτη σε συνδυασμό με το λυρισμό του, το ξεχείλισμα παράλογων και ξαφνικών εικόνων, την άψογη έκφραση συναισθημάτων και το αποφθεγματικό τέλος κάθε ποιήματος νομίζω είναι μοναδικά στην παγκόσμια λογοτεχνία - σίγουρα στα ελληνικά γράμματα. Παρόλο που εκτιμώ φουλ τους άλλους ποιητές μας(αν κάτι έχει για να περηφανεύεται η σύχρονη Ελλάδα, αυτό είναι οι ποιητές της), ο γεροΤάσος για μένα είναι ο πιο εκπληκτικός, πρότυπο Ανθρώπου και τεράστιος μαστορας της ελληνικής.
