Το συγκεκριμένο νήμα με έκανε να προχωρήσω σε εγγραφή και για να σου πω και εγώ την άποψή μου, αφού θίγεις ένα ενδιαφέρον ζήτημα. Μετα απο 6 χρόνια σπουδών στο Πολυτεχνείο (συν μεταπτυχιακό) και 8 χρόνια επαγγεματικής δραστηριότητας στο εξωτερικό, έχω σχηματίσει μια εικόνα αρκετά διαφορετική απο αυτή που είχα στα 18 μου. Επίτρεψέ μου να τη μοιραστώ μαζί σου:
1) Οι υποψήφιοι φοιτητές (και αυριανοί επαγγελματίες), χωριζονται σε 2 κατηγορίες: σε αυτούς που είναι "ταγμένοι" στο να ακολουθήσουν κάτι συγκεκριμένο (λιγότερο απο 5%), και σε όλους τους υπόλοιπους. Το υπόλοιπο 95% αποφασίζει και πορεύεται μετά απο μια διελκυστίνδα απο γνώμες (γονείς, κοινωνία κλπ), εικόνες (πρότυπα ανθρώπων του περιβάλλοντός μας), προτεραιότητες(που νομίζουμε οτι έχουμε), όνειρα (που διακιούμαστε να έχουμε) και ανασφάλειες. Προσπάθησε να ξεκαθαρίσεις αν ανήκεις στο 5% (θεωρώ πως δεν ανήκεις, αν ανήκες δεν θα υπήρχε καν δίλημμα).
2) Όσο περνούν τα χρόνια, η ζωή φροντίζει να σου αποδεικνύει ολοένα και πιο έντονα το σκληρό τη πρόσωπο, απομυθοποιώντας καταστάσεις, εξισώνοντας δεδομένα και αξίες, επιβραβεύοντας απαξίες και αφήνοντάς σε με την απορία "όντως;; Μα... γιατί; Πώς;". Αυτός είναι ο λόγος που οι γονείς επιμένουν, πολλές φορές έντονα και ίσως άγαρμπα, σε κάποιες απόψεις που μας μοιάζουν κολλημένες και συντηρητικές. Έχουν φάει τις σφαλιάρες τους, έχουν απομυθοποιήσει πολλά και προσπαθούν να σου το περάσουν όλο αυτό - προφανώς με λάθος τρόπο, αφού τίποτα δεν γίνεται με το ζόρι. Μη τους παρεξηγεις, και απλά προσπάθησε να "εκμεταλλευτείς" προς όφελός σου την αγάπη τους και τη γνώση/εμπειρία τους. Μην έρχεσαι σε κόντρα μαζί τους, αλλα προσπάθησε να εκμαιεύσεις απο αυτούς τα βαθύτερα αίτια των απόψεών τους. Δεν είναι εύκολο, το καταλαβαίνω, είναι απόλυτοι και κολλημένοι. Προσπάθησε, με υπομονή και κατανόηση. Θα βρεθεί η δίοδος επικοινωνίας.
3) Στην Ελλάδα ειδικότερα, αλλα και σε παγκόσμιο επίπεδο, οι έννοιες όπως "κύρος", "ποιότητα ζωής" και "value for money" έχουν ιδιαίτερη αξία, και σε καθορίζουν. Επίσης, η ΕΛλάδα δεν ευνοεί (καθόλου όμως) τις αξίες και το "καλό" με τη κλασσική έννοια του όρου. Όσο πιο λίγα έχεις να προσφέρεις και όσο πιο λίγα δίνεις, τόσο υπηλότερη value for money αξία έχεις. Σε ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο Επαγγελματίας Οπλίτης στο Στρατό (ΕΠΟΠ) που μπορεί να μη ξέρει να γράφει το όνομά του έχει τον ίδιο μισθό με τον Αξιωματικό (Ευελπίδων), ο οποίος με τη σειρά του έχει τον ίδιο μισθό με τον απόφοιτο ΣΣΑΣ. Μέσα με μια πρόταση, περάσαμε απο κάποιον που οριακά έβγαλε Γυμνάσιο - Λύκειο στην αφρόκρεμα των 20 χιλιάδων μορίων. Ποιός είναι πιο value for money, το αφήνω να το συμπεράνεις μόνη σου.
4) Για να μη ξεφεύγουμε όμως απο το θέμα: Προτείνω σε πρώτο στάδιο να σκεφτείς μόνη σου, για τον εαυτό σου, δυο πράγματα: ποιοί λόγοι σε κάνουν να απεχθάνεσαι την Ιατρική, και ποιοί λόγοι σε ενθουσιάζουν σχετικά με ΗΜΜΥ. Προσπάθησε λίγο να φανταστείς τη ζωή σου απασχολούμενη σε κατι συγκεκριμένο. Τι είναι αυτό που θέλεις τόσο πολύ να κάνεις ως Ηλεκτρολόγος; που; και με τι συνθήκες; Και τι είναι αυτό που σου είναι αποκρούστικό ως γιατρός; Δεν είναι ανάγκη να είσαι χειρουργός σε εντατικές, ούτε ιατροδικαστής. Υπάρχουν ειδικότητες και διέξοδοι πολύ πιο light, τις οποίες θα πρέπει να σκεφτείς ως σενάρια. Όχι για να πεισθείς με το ζόρι οτι πρέπει να γίνεις γιατρός, αλλα για να έχεις όσο πιο πλήρη εικόνα μπορείς, παρά τα 17 σου χρόνια.
5) Είμαι πολιτικός μηχανικός, είχα άριστες σπουδές και έχω ακόμη πιο άριστη επαγγελματική εξέλιξη. Συμμετέχω σε έργα-όνειρο, ζω μια επαγγελματική καθημερινότητα με πράγματα κορυφαία στον κλάδο μας, και έχω καταφέρει να πετύχω οικονομικά. Παλεύω πολύ γι αυτό, έφυγα απο την Ελλάδα στα 25 μου αμέσως μετά απο μεταπτυχιακό και σπουδές, δουλεύω σε χώρες της Μέσης Ανατολής σε εργοτάξια 6ήμερο 12ωρο. Παίρνω πολλά, αλλα δίνω πολλά. Θεωρητικά, η όλη φάση μου έχει βγεί καλά. Τί θα έκανα αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω; Δεν θα γινόμουν μηχανικός... Και δεν είναι θέμα αχαριστίας, αλλα πραγματικότητας. Η συντριπτική πλειοψηφία των συμφοιτητών μου είναι άνεργοι ή υποαπασχολούνται. Ο κόπος, ο χρόνος και τα "όνειρα" έχουν γίνει ξαφνικά "dust in the wind". Και εγώ που θεωρητικά "έχω πετύχει", έχω θυσιάσει και θυσιάζω πολλά πράγματα καθημερινά για να απολαμβάνω την "επιτυχία" αυτή.
Τϊ θα γινόμουν; Γιατρός! Για ποιούς λόγους; Γιατί μου αρέσει η προσφορά στο συνάνθρωπο, γιατί ήταν, είναι και θα είναι η κορωνίδα των επιστημών και των επαγγελμάτων, γιατί χαίρει της μέγιστης κοινωνικής καταξίωσης, γιατί είναι κάτι που δεν επηρεάζεται απο "πυροτεχνηματα" προσφοράς και ζήτησης, γιατί ακόμα και στα πιο συντηρητικά ελληνικά δεδομένα σου εξασφαλίζει το ρημάδι το 1300αρι μετά τις σπουδές (Αγροτικό, ειδικότητα) τη στιγμή που οι περισσότεροι συμφοιτητές μου ζητιανεύουν απο γονείς και γιαγιάδες για να πληρώνουν τα 285 ευρώ τον μήνα για την ασφάλεια τους και το δικαίωμα άσκησης του επαγγέλματος του μηχανικού. Μπορώ να συνεχίζω να γράφω, αλλα θα κουράσω και δεν το θέλω.
Μην αφορίζεις επαγγέλματα επειδή έχεις κάποιες άγκυρες στο μυαλό σου. Καταλαβαινω πως δεν είναι το όνειρό σου η Ιατρική. Προσπάθησε όμως να δείς γιατί είναι ο εφιάλτης σου, και κυρίως αν πράγματι είναι, ή αν απλά έχεις σχηματίσει αυτή την εικόνα. Όμοια, προσπάθησε να δεις για ποιο λόγο είναι όνειρό σουτο επάγγελμα του Ηλεκτρολόγου, και αν εχεις συνειδητοποιήσει τη καθημερινότητά του, ειδικά για μια κοπέλα.
Και το πιο σημαντικο απο όλα: βρες γέφυρα επικοινωνίας με τους γονείς σου. Ούτε εσύ θέλεις το κακό σου, ούτε αυτοί όμως το θέλουν. Κοινός είναι ο στόχος σας, απλά τον εκφράζετε άτσαλα. Φέρσου έξυπνα, βρες την ισορροπία μεταξύ σας και αναλύστε το θέμα σε βάθος και πολύπλευρα.
Ευχαριστώ για τον χρόνο σας και την υπομονή σας!
