Κανένας αν τον ρωτήσεις ευθέως θα σου πει "ναι,οι γυναίκες είναι κατώτερες από τους άνδρες" . λολ. Η όλη γαλούχηση που έχουμε από την πατριαρχία φαίνεται σε καθημερινά περιστατικά ...
Υπάρχει μεγάλο μέρος του φεμινιστικού κινήματος που μιλάει και για τα δικαιώματα των ανδρών, αλλά για κάποιο λόγο κανείς δε στέκεται σ αυτό. Κοίτα να δεις ένα πράγμα....Προσωπικά αν με ρωτάς είμαι κατά της υποχρεωτικής στράτευσης γενικότερα. Η ισότητα δε θα επέλθει αν και οι γυναίκες πάνε στρατό , αλλά αν όντως αποκτήσουν και οι άνδρες το δικαίωμα στην εθελοντική στράτευση. Δεν ήξερα ότι έπρεπε να το διευκρινίσω αυτό...
Και όμως, δεν μπορεί να είμαι ο μόνος που έχει γνωρίσει ανθρώπους τέτοιους που με τα λεγόμενα και τις πράξεις του εκπέμπουν αυτήν την ψευτοανδρική ανωτερότητα. Όταν κάποιος λέει "ισότητα μεν, η γυναίκα μου όμως στο σπίτι" ή "η γυναίκα ακολουθεί", δεν νομίζω ότι μπορεί να εκφράσει πιο φανερά τον μισογυνισμό του.
Για το δεύτερο αυτό μέρος του φεμινισμού που αναφέρεις, ομολογώ ότι δεν το γνώριζα. Το πρόβλημα όμως, και δεν νομίζω ότι μπορείς να διαφωνήσεις μαζί μου σε αυτό, είναι ότι πολλοί υποστηρικτές του φεμινισμού επίσης αγνοούν αυτήν την πλευρά του κινήματος.
Συμφωνώ φυσικά με το κομμάτι της εθελοντικής στράτευσης. Ανέφερα, όμως, το παράδειγμα για να αποδείξω ότι η νομοθεσία συχνά λειτουργεί και εις βάρος των ανδρών.
(...)Τα παρδείγματα που αναφέρετε ως "αντρική κατωτερότητα " κατά τον νόμο, μόνο αυτό δεν είναι, δυστυχώς. Αναρωτηθήκατε γιατί οι άντρες δεν παίρνουν την επιμέλεια; Είναι πάρα πολύ απλό. Επειδή ακόμα και όταν ζουν μαζί τους, συνήθως δεν τα μεγαλώνουν εκείνοι. Εεπειδή το βάρος της ανατροφής των παιδιών ακόμα πέφτει σε μεγαλύτερο βαθμό πάνω στις γυναίκες. Ο φεμινισμός φυσικά και θέλει αυτές η διαφοροποιήσεις να σταματήσουν. Ζητάμε ισότητα. Ισότητα στις δουλειές του σπιτιού, στην ανατροφή των παιδιών, σε όλα. Θέλω να κάτσετε μια φορά να δείτε πόσο συχνά λένε μπράβο στους άντρες πατέρες για πράγματα που για μια γυναίκα θα ήταν αυτονόητα.
(...)
Εμένα και μόνο αυτή η συζήτηση, και μόνο το ερώτημα για το αν θα έπρεπε να υπάρχει φεμινισμός στις δυτικές χώρες μου δείχνει πως έχουμε πάααρα πολύ δρόμο μπροστά μας.
Παραλείπω όσα κομμάτια με βρίσκουν σύμφωνο. Στο θέμα της επιμέλειας, αυτό που αναφέρεις αποτελεί γενίκευση. Υπάρχουν, πολλοί, πάρα πολλοί άνδρες ικανοί να συντηρήσουν όχι μόνο τον εαυτό τους αλλά και, αν προκύψει ανάγκη, ένα παιδί. Ακόμα, όμως, και αν δεν είναι ικανοί να πραγματώσουν αυτή τη δυνατότητα, είναι ικανοί να μάθουν. Δεν καταλαβαίνω γιατί η ικανότητα μιας γυναίκας να φροντίσει τις υλικές ανάγκες ενός παιδιού αυτόματα την καθιστά καταλληλότερο γονέα. Η ανατροφή και η ψυχολογική υποστήριξη δεν είναι εξίσου σημαντικές; Τι ενδιαφέρει το παιδί η ικανότητα της μάνας του να μαγειρεύει και να πλένει όταν το πλακώνει στο ξύλο στα σάκο του μποξ;
Το να σταματήσουν αυτές οι διαφοροποιήσεις δεν είναι αίτημα του φεμινισμού, είναι αίτημα της λογικής. Η λογική προβλέπει τον καταμερισμό της εργασίας σε μια οικογένεια (αυτός που εργάζεται λιγότερο, έχει περισσότερο χρόνο ή ενέργεια κ.λπ. να κάνει τις περισσότερες δουλειές του σπιτιού).
Η επιβολή ισότητας χωρίς να λάβει κανείς υπόψη αυτές τις παραμέτρους είναι τυραννική. Εξάλλου, σκέψου αυτό: εσύ θα ανεχόσουν να συζείς με έναν άνθρωπο που περιμένει από εσένα να κάνεις τα πάντα; Πιστεύω πως η απάντηση για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, ανεξαρτήτως του φύλου τους, είναι όχι.
Για να φτάσω στην τελευταία σου φράση: αν ο φεμινισμός αποτελεί προσπάθεια να γκρεμιστούν οι νομικές διακρίσεις
κάθε φύλου, μέσω αγώνων και παιδείας, ή αν φεμινισμός προσανατολίζει τη δράση του στο εξωτερικό, τότε είμαι απόλυτα σύμφωνος με αυτόν και τον υποστηρίζω. Αν, όμως, ο φεμινισμός προσπαθεί να ανατρέψει κοινωνικά στερεότυπα μόνο μέσω αγώνων, χωρίς να ασχολείται με την παιδεία, τον θεωρώ εντελώς ανώφελο. Αφενός γιατί οι περισσότερες σεξιστικές συμπεριφορές είναι ήδη παράνομες και η πλειοψηφία τις θεωρεί ανήθικες, αφετέρου γιατί όσοι έχουν αυτές τις απόψεις είναι άνθρωποι που έχουν διαολοστείλει τη λογική από την ψυχή τους. Και, όπως καταλαβαίνεις, η πειθώ είναι καθαρά λογική διεργασία.
Θετικές διακρίσεις είναι αυτά που λες και είναι συνταγματικά επιτρεπτές. Όπως για τα ΑμεΑ, υπάρχουν νόμοι με παροχές, ποσοστώσεις στην εργασιά και άλλα. Ο νομοθέτης θα κάνει θετικές διακρίσεις για να καλύψει ένα κενό που η κοινωνία είναι "ανώριμη" να καλύψει.
Και η κοινωνία θέλει να σταματήσει να καταστρέφεται το περιβάλλον, αλλά δεν κάνει και τίποτα. Για αυτό υπάρχουν τα κινήματα, για να αφυπνίζουν και να διεκδικούν την πρόοδο είτε σε νομοθετικό είτε σε κοινωνικό επίπεδο.
Είναι φανερό γιατί τα ΑμΕΑ πρέπει να έχουν ειδική μεταχείριση από την νομοθεσία. Τα δύο φύλα όμως, γιατί;
Το περιβαλλοντικό και φεμινιστικό κίνημα έχουν μεγάλες διαφορές ως προς τον στόχο και τα μέσα που χρησιμοποιούν. Επίσης, όπως δεν μπορείς να πείσεις τον ρατσιστή να μην είναι ρατσιστής, έτσι δεν μπορείς να πείσεις και τον σεξιστή να μην είναι σεξιστής, όσο και αν αντιδράσεις. Επομένως, το μόνο που μπορείς να κάνεις είναι αφενός να αποστασιοποιηθείς από σεξιστικές συμπεριφορές (όπως ήδη κάνει η πλειοψηφία της κοινωνίας) να θεσπίσεις αφετέρου τα κατάλληλα θεσμικά όργανα που θα αποθαρρύνουν και θα τιμωρούν, όταν χρειάζεται, αυτές τις συμπεριφορές (που επίσης ήδη υπάρχουν).