Να δώσω μερικές συμβουλές ως απόφοιτος πλέον σε όσους δίνουν του χρόνου, ή τροφή για σκέψη για όσους δώσανε ήδη.
Οι πανελλήνιες είναι φύσει ανταγωνιστικές. Κακά τα ψέματα, οτιδήποτε σημαντικό θα κληθούμε να διεκδικήσουμε στη ζωή μας, θα περιέχει μια δόση ανταγωνισμού, είτε αυτό είναι η εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, η προαγωγή στη δουλειά, ή η γκομενίτσα στο κλαμπ. Το κακό της υπόθεσης είναι οτί το αντικείμενο διεκδίκησης δεν καταλήγει πάντοτε σε αυτόν που το αξίζει περισσότερο. Και αυτός είναι ο λόγος που γίνεται τόσος ντόρος για τις εισαγωγικές. Αν ξέραμε όλοι οτί θα πάρουμε αυτό που αξίζουμε, θα ήμασταν ήσυχοι, έτσι δεν είναι;
Δυστυχώς όμως είμαστε σε ένα κωλοσύστημα εξεταστικοκεντρικό που η αξιοκρατία έχει πάει περίπατο, εντάξει αυτό το ξέρετε. Γι' αυτό βρίσκουν πάτημα τα διάφορα τσουτσέκια που φροντίζουν να σου τη λένε σε κάθε ευκαιρία, είτε αυτά είναι συμμαθητές σε σχολείο/φροντιστήριο, είτε καθηγητές, είτε οι ίδιοι σου οι συγγενείς. Θα σταθώ στους πρώτους γιατί για πολλούς λόγους μας τσούζει περισσότερο το πείραγμα, τουλάχιστον για μένα. Θα σας πω ένα στόρυ. Είναι ένα παιδί που κάνουμε παρέα, ιδιαίτερα ανταγωνιστικό, και στην αφρόκρεμα των θετικών μαθημάτων. Αν και γαμώ τα παιδιά
στη παρέα , είναι ζηλιάρης με την κακή έννοια. Το λοιπόν. Γράφουμε φυσ.κατ. τώρα πανελλήνιες, βγαίνουμε έξω όλοι ζεματισμένοι, βγαίνει και αυτός:
"
Α! ΟΥ! Κατοστάρι σου λέω ρε φίλε! τι κατοστάρι, διακοσάρι σε λέω !"
Και φεύγει τρέχοντας. Οι διπλανοί στην παρέα να έχουν βάλει τα κλάματα. Προχθές τον πετυχαίνω και αρχίζω να τον ρωτάω λεπτομέρειες για φυσκατ, τι έγραψε εδώ, τι έγραψε εκεί :
"
Ε δεν ξέρω ρε φίλε, εδώ του έγραψα αυτό (λάθος, δηλαδή)
εκεί του 'γραψα το άλλο (λάθος κι αυτό)
, ε αν δεν μου τα πάρει σωστά, γ**ω τον μ****κα τον διορθωτή να πούμε! "
Καταλαβαίνετε που το πάω. Γενικά, χωρίς να υπερβάλλω, όσες φορές πέτυχα στη ζωή μου ανθρώπους που βάσιζαν την επιτυχία των στόχων τους στη συκοφάντηση και την κατηγόρηση των άλλων και ΌΧΙ στις προσπάθειες που καταβάλλουν, στο τέλος έπαιρναν τον μπου. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι να δώσετε τον καλύτερο σας εαυτό αυτά τα δύο χρόνια, να βρείτε δυο τρια φιλαράκια που να γουστάρετε να κάνετε παρέα, και τα υπόλοιπα θα τσουλήσουν μόνα τους. Προσπαθήστε να μην επηρεάζεστε τόσο από πρόσωπα και καταστάσεις (είναι αναποφευκτό να μην επηρεάζεστε καθόλου, αλλά ΜΗΝ δίνετε σημασία στο τί συμβαίνει γύρω σας- στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό!), διότι δεν κάνουν αυτά κουμάντο στη ζωή σας... εσείς κάνετε.
Ακόμη και τώρα, που ο αγώνας έχει τελειώσει, βγαίνουν οι ίδιοι μαϊντανοί και λένε διάφορα.
Ο mister noOne που έγραψε ένα ωραίο ποστ γράφει στο τέλος:
Κατι πρεπει να γινει και να αλλαξουν ολα αυτα συντομα
Αυτό που πρέπει να γίνει, είναι να ΜΗΝ τους κάνετε την χάρη και να ασχολείστε μαζί τους! Μην κλαψουρίζετε από τώρα για καταστάσεις τις οποίες θα συναντάτε για όλη σας τη ζωή, δεν πρόκειται να λύσει κανένα πρόβλημα. Κάποιος χρήστης ανέφερε πιο πάνω οτί λόγω ψυχολογικής πίεσης δεν κατάφερε λέει να αποδώσει τα δέοντα. Φιλαράκι δεν σε ξέρω και σίγουρα θα είσαι καλό παιδί, αλλά κατ' εμέ λες αηδίες. Δεν ξέρω πως έχεις γράψει ούτε πόσο αξίζεις, αλλά το να σηκώνουμε δάχτυλα και να δείχνουμε άτομα
δεν τιμά κανέναν. Και για να μην είμαι στο απυρόβλητο, ένας απλός θνητός είμαι που θέλει μηχανολόγους ΕΜΠ, δεν ξέρω πως έχω γράψει, έφαγα πολύ παπάρα όλη τη χρονιά και δεν ξέρω αν θα ανταμοιφθώ στο τέλος. Αλλά θα σταθώ σε κάτι που είπε ένα φιλαράκι, οτί με τις εξετάσεις δεν πέτυχε ούτε απέτυχε κανείς,
η επιτυχία του καθενός θα φανεί μετά από 20 χρόνια. Τότε θα δούμε που θα είναι ο καθένας μας. Και να θυμάστε... οι προσπάθειες δεν πάνε ποτέ χαμένες, τουλάχιστον μακροπρόθεσμα.
Κλείνω με ένα βίντεο που έβλεπα όλη τη χρονιά και με κράταγε τσίτα. Καλά μπάνια. Give no f*cks.
VIDEO 
