Πώς προκύπτει ότι ένας μέτριος Μαθηματικός αντιστοιχεί σε έναν καλό Γιατρό ή Χημικό Μηχανικό;
Γιατί να μην αντιστοιχεί σε μια γενικευμένη μετριότητα και στην Ιατρική ή Χημική Μηχανική κοκ; Επιστήμη η καθεμία και ο κοινός παρονομαστής είναι μια σοβαρή αντιμετώπισή τους. Προσωπικά ένα πράγμα ξέρω. Ότι αν δεν είσαι ερωτευμένος με αυτό που ασχολείσαι είτε είναι Μαθηματικά είτε Αεροναυπηγική είτε Παθολογία το αποτέλεσμα θα είναι απογοητευτικό. Συνεπώς; Δεν θεωρώ ότι τα Μαθηματικά θέλουν άλλο μυαλό σε σχέση με την Χημεία ή την Γεωλογία εφόσον η πρόσβαση γίνεται επί ίσοις όροις (μέσω κοινών εξετάσεων). Απλά ίσως έχουν έναν δείκτη δυσκολίας στην κατανόησή τους και αυτό είναι αντιληπτό ήδη από την μαθητική περίοδο. Πέρα από αυτό, η επιστήμη των Μαθηματικών δεν απευθύνεται σε μικρούς Νεύτωνες. Απευθύνεται όπως κάθε επιστήμη, σε σοβαρούς ανθρώπους, με ήθος και όρεξη για σκέψη.
Η ενασχόληση με την μέση εκπαίδευση σημαίνει ανάλωση προσωπικότητας;
Γιατί τέτοια απαξίωση προς το λειτούργημα του δασκάλου (με την ευρεία έννοια του όρου); Ίσα-ίσα που χρειαζόμαστε καλούς δασκάλους προκειμένου να σπουδάσουν κάποιοι Ιατρική ή Χημική Μηχανική ή Βιολογία ή δεν ξέρω τι άλλο. Ουδείς γεννιέται επιστήμονας. Κάποιοι βέβαια δεν γίνονται ποτέ, εφόσον πέρα από την επιστήμη τους δεν ξέρουν τι σημαίνει κοινωνία. Δεν ξέρουν τι σημαίνει σεβασμός στον συνάνθρωπο. Δεν ξέρουν να εκτιμούν το λειτούργημα του συνάνθρωπού τους.
Οι μετριότητες ασχολούνται με την μέση εκπαίδευση; Μήπως θα έπρεπε να διδάσκουν σε σχολεία καθηγητές Πανεπιστημίου; Δηλαδή, είναι αδιανόητο κάποιος πτυχιούχος Μαθηματικός ή Φυσικός με βαθμό 9 να ασχοληθεί με την μέση εκπαίδευση; Ή θεωρείται κατάντια; Αλήθεια με βάση ποιων τα κριτήρια; Ποιος είναι ικανός να κρίνει την ποιότητα και την χρησιμότητα του κάθε επαγγέλματος; Η ουσία είναι το καλό μεταπτυχιακό ή ο καλός πτυχιούχος; Γιατί θα πρέπει να θεωρείται επαγγελματική επιτυχία η συσσώρευση χαρταπλιάς τίτλων σπουδών χωρίς σαφή εργασιακό πλάνο; Επίσης από πότε ένα επάγγελμα θεωρείται «χαράμισμα»;
Όλοι για να θεωρούμαστε πετυχημένοι πρέπει να πάρουμε σβάρνα τις πρωτοκλασάτες κατά τα Ελληνικά ΜΜΕ επιστήμες και να αναλωθούμε σε αδιέξοδα μεταπτυχιακά; Το νόημα της ζωής είναι μόνο η έρευνα ή η απάνθρωπη ζωή πίσω από ένα κομπιούτερ μιας πολυεθνικής ή τραπεζικού κολοσσού; Γίνεται μια κοινωνία να είναι επαγγελματικά στελεχωμένη μόνο από ερευνητές ή μεγαλοστελέχη;
Θα ήθελα να ακούσω επιχειρήματα.
