Και οι επί πτυχίω κοστίζουν. Τα έντυπα των εξετάστεσεων και οι αμοιβές των επιτηρητών είναι από τα πιο απλά παραδείγματα. Επιπλέον σε σχολές που έχουν εργαστήρια απαιτούνται πόροι για τον εξοπλισμό, τα αναλώσιμα και συναφή ώστε να μπορούν να τα παρακολουθήσουν όλοι.
Συγγνώμη που πετάγομαι έτσι αλλά δεν θεωρώ καθόλου σοβαρή την κουβέντα αυτή. Έβαλα τυχαία ως αναφορά το παραπάνω απόσπασμα. Καταρχήν δεν επιβαρύνεται κανείς παραπάνω φορολογία από τους αιώνιους φοιτητές. Ένας αδιάφορος φοιτητής όπως πολλοί τον ονομάζετε δεν πηγαίνει στα εργαστήρια, δεν δίνει εξετάσεις, δεν έχει επαφή οπότε δεν επιβαρύνει κανέναν εκτός ίσως από τον ίδιο του τον εαυτό. Οι αμοιβές των επιτηρητών- αν υπάρχει τέτοιο πράγμα- είναι συγκεκριμένες είτε προσέλθουν στην εξέταση 100 άτομα, είτε προσέλθουν 110. Το ίδιο ισχύει για τα έντυπα των εξετάσεων. Θέλετε να συζητήσουμε για τα επιδόματα των καθηγητών μας; Για τα επιπλέον χρήματα που παίρνουν για να "φροντίσουν"να μας δώσουν τα φώτα τους κατα τη διάρκεια των διπλωματικών εργασιών μας; Να πούμε για τα κονδύλια για τη παιδεία που κατασπαταλούνται στις αποκαταστάσεις και διορθώσεις παραθύρων, τζαμιών, πορτών, βιβλιοθηκών, νησίδων Η/Υ, κυλικείων, εργαστηρίων (...) που κάποιοι καταστρέφουν για τους δικούς τους λόγους; Ειδικά για τις διπλωματικές εργασίες, όσα παιδιά σπουδάζουν σε τμήμα που ζητά τέτοια εργασία για την απόκτηση πτυχίου, ξέρουν πολύ καλά πόσο ιδρώνουν οι καημένοι οι καθηγητές.
Παρατήρησα επίσης πολύ απόλυτες απόψεις, πράγμα που δε μου άρεσε καθόλου. Όποιος δεν έκανε τόσα χρόνια είναι αδιάφορος. Να η ταμπελίτσα στο κούτελο. Επειδή δε θέλω να μιλήσω για άλλους, πράγμα που δε θα ήταν δίκαιο, θα πω για τη δική μου εμπειρία. Έκανα 7,5 χρόνια στη σχολή μου. Εργαζόμουν αλλά δεν ήταν αυτό που με εμπόδισε. Το κυριότερο ήταν οτι δεν άντεχα την πίεση τόσων εργαστηρίων, θεωριών και εργασιών. Δε με βοηθούσε αυτό. Δε μάθαινα έτσι. Αποφάσισα να δώσω τα μαθηματα μου, λίγα λίγα, με ηρεμία, να κάνω και τη δουλειά μου σαν άνθρωπος, να βγαίνω και λίγο. Δε κατάλαβα ποιος είναι αυτός που θα με αναγκάσει να τα κάνω όλα μονοκοπανιά. Οι σπουδές είναι προαιρετικές, αλλά όχι αιρετικές, εννοώντας οτι δεν εκφράζονται και δε τις φέρνεις εις πέρας με έναν τρόπο. Πνευματικός πλούτος είναι, και χρειάζεται χρόνο. Εγώ πιστεύω οτι είναι μια ωραία διαδικασία οι σπουδές, κατά τη διάρκεια της οποίας πρέπει να είναι ο φοιτητής ήρεμος, με ανοιχτά τα μάτια και τα αυτιά, συνειδητοποιημένος, να φροντίζει να μαθαίνει πράγματα με το ρυθμό που εκείνος επιθυμεί, αφιερώνοντας στο κάθε πράγμα τον χρόνο που του αξίζει για να παραχθεί κάτι σωστό και ολοκληρωμένο. Θα μπορούσαν οι σπουδές στα 4 χρόνια να έχουν μέσα πολλή τσαπατσουλιά, σκονάκια, εργασίες έτοιμες με ειδική τιμή γνωριμίας και χαμηλό ΦΠΑ, κολλητιλίκια, σοσάκια (τσαπατσουλιές δηλαδη εις διπλούν) και άλλα πολλά. Είναι καλά όλα αυτά, επειδή γίνονται σε 4 χρόνια; Ναι ε; Αλίμονο! Α! Εν τω μεταξύ -μη το ξεχάσω- ένας ακόμη λόγος για να τελειώσεις γρήγορα είναι οτι σε περιμένουν χιλιάδες δουλειές βγαίνοντας
Πλακίτσα.
