Κοίτα παιδί μου mmpf.Όταν είσαι μικρή και βλέπεις την τάδε ξαδέρφη σου να σου λέει ''Αχ μικρούλα μου όταν θα μεγαλώσεις κι εσύ λίγο ακόμα θα ξυρίσεις και τα ποδαράκια σου,και τις μασχάλες σου,θα γίνεις γυναίκα!'' λογικό είναι να το κάνεις.
Όταν βγεις μια μέρα έξω και ακούσεις το ''Κοίτα την αυτήν!Με αξύριστο πόδι έβαλε φόρεμα η ηλίθια!Έλεος!'' λογικό είναι να το κάνεις.΄
Πριν ξυρίσουμε πόδια,πριν μάθουμε για το ξύρισμα δεν έχουμε κάποιο πρόβλημα με τις τρίχες στα πόδια.Όταν τα ξυρίσουμε για πρώτη φορά και δούμε ότι ''Ναι είναι απαλό!'' θα μας αρέσει και θα το ξανακάνουμε.Αλλά δεν φτάσαμε στο πρώτο ξύρισμα μόνες μας.
Κάτι άλλο μας οδήγησε.Όπως και σε ότι κάνουμε,κάποιος άλλος μας οδήγησε.(<=καταλαβαίνετε τι εννοώ,μην πιαστείτε από αυτή την φράση και δώσετε άλλη σημασία)Εγώ προσωπικά όταν ήμανε Δημοτικό δεν θυμάμαι να είχα και κανένα κόμπλεξ με τις τρίχες στα πόδια.Όταν πήγα Γυμνάσιο και ακόμα δεν είχα ξυρίσει πόδια με θυμάμαι σε ένα πάρτι,με φούστα να νιώθω άσχημα που είχα τρίχες και το θυμάμαι σαν να ήταν χτες.
Ποιος με έκανες να νιώθω άσχημα?Το πρότυπο που υπάρχει στην κοινωνία.
Ας το παραδεχτώ εγώ λοιπόν,το πρόβατο, ότι το πρώτο ξύρισμα το έκανα γιατί έπρεπε,γιατί αυτή την ανάγκη μου είχαν δημιουργήσει στο μυαλό μου ότι πρέπει να κάνω.Τα επόμενα τα κάνω γιατί απλά μπήκα πια στο δρόμο.Τώρα πια βέβαια το κάνω και για τον εαυτό μου.Γιατί μου αρέσει η αίσθηση του ποδιού μου έτσι και γιατί πραγματικά νιώθω άθλια αν φορέσω φούστα και η τρίχα είναι κάγκελο.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
