Η λογοτεχνία ως μάθημα θεωρώ ότι είναι από τα καλύτερα που προσφέρει η θεωρητική κατεύθυνση. Αυτό που ίσως σου προκαλέσει στην πορεία απέχθεια είναι ο τρόπος που διδάσκεται με τις άπειρες σημειώσεις και αναλύσεις για κάθε σημείο των μαθημάτων, τις οποίες και πρέπει να έχεις ως γνώμονα στις απαντήσεις σου, ενώ ουσιαστικά θα έπρεπε να ήταν το μάθημα που άρει τη φαντασία.
Από 'κει και πέρα, από την εμπειρία μου ο "Κρητικός" είναι από τα μαθήματα εκείνα που ή θα λατρέψεις και θα εύχεσαι να εξεταστείς σ' αυτό (όπως συνέβη και σε 'μένα) ή θα μισήσεις και θα εύχεσαι να μη σου πέσει, ενδιάμεση οδός δεν υπάρχει συνήθως.
Το "Αμάρτημα" κι εμένα στην αρχή δε με είχε εντυπωσιάσει λόγω του μεγέθους του μαθήματος, όμως η καθηγήτρια του φροντιστηρίου μου, όταν τελειώσαμε το κείμενο, οργάνωσε για όσους ήθελαν κάτι σαν εκπαιδευτική εκδρομή και πήγαμε να δούμε το εν λόγω μάθημα στο θέατρο όπου παιζόταν. Από εκείνη τη στιγμή όχι μόνο άλλαξα γνώμη, αλλά είχα και πληρέστερη-σαφέστερη εικόνα του μαθήματος και της ανάλυσης που είχε προηγηθεί.
Το μάθημα πάντως που κι εγώ και η πλειοψηφία των συμμαθητών μου τόσο στο φροντιστήριο όσο και στο σχολείο αντιπαθούσαμε ήταν το "Όνειρο στο κύμα", το οποίο είναι στην ουσία ένα άκρως περιγραφικό κείμενο χωρίς πλοκή και στο οποίο είχες να μάθεις πάμπολλες σημειώσεις σχετικά με την ηθογραφία, το βουκολικό είδος και άλλα πολλάάά. Ήταν το μοναδικό μάθημα που και γράψαμε διαγώνισμα με ανοιχτές σημειώσεις και ανάμεσα σε 2 τμήματα ο μεγαλύτερος βαθμός ήταν το 15 και κάτι που πήρα εγώ κι άλλο ένα παιδί. Βέβαια και το διαγώνισμα ήταν ασυγκρίτως πιο δύσκολο σε σχέση με όλα τα υπόλοιπα, αλλά είχαμε φτάσει σε σημείο να λέμε σχεδόν όλοι ότι αν έπεφτε ο Παπαδιαμάντης θα κάναμε χαρακίρι!
Υ.Γ. Όσα σου είπα είναι απλά η προσωπική μου εμπειρία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είναι κανόνας κι ότι θα ισχύσουν και στην περίπτωσή σου κι ούτε πρέπει να πας προκατειλημμένη στα συγκεκριμένα μαθήματα διαβάζοντας τα παραπάνω!
