Λοιπόν είμαι περήφανη που είμαι Ελληνίδα, σέβομαι την ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας μου και άλλο τόσο είμαι απογοητευμένη από τη σημερινή της κατρακύλα. Είναι αλήθεια πως οι τύχες των λαών καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από το κεφάλαιο και τα μεγάλα συμφέροντα, αλλά κανείς δεν θυσιάζεται στον πόλεμο μόνο για το χρήμα. Άλλωστε, αν οι Έλληνες του 21 δεν είχαν ελληνική συνείδηση, θα είχαν αφομοιωθεί από τους Τούρκους μέσα σε αυτά τα τετρακόσια χρόνια και δε θα υπήρχε λόγος επανάστασης. Πώς θα μπορούσε διαφορετικά να διατηρηθεί η ιδέα της απελευθέρωσης και πώς θα μπορούσε να ξεκινήσει και να συνεχιστεί η επανάσταση- οπωσδήποτε με εξωτερική αρωγή, η οποία όμως σε καμία περίπτωση δε μειώνει την αξία του αγώνα του ελληνικού λαού και το μεγαλείο της αυτοθυσίας που επιδεικνύει κάθε καταπιεσμένος λαός σε ανάλογες κρίσιμες στιγμές για την πατρίδα του-. Κάθε επανάσταση διαπνέεται από υψηλές αξίες και πάνω από όλα από το εθνικό φρόνημα, διαφορετικά, αν εκπορεύεται μόνο και μόνο από το συμφέρον, θεωρώ πως είναι καταδικασμένη. Γιατί οι αγώνες απαιτούν θυσίες που μόνο για υψηλά ιδανικά -μέσα στα οποία συγκαταλέγεται και η οικογένεια- μπορεί να βρει κανείς τη δύναμη να τις κάνει. Εξάλλου, αν το κίνητρο της επανάστασης του 21 ήταν το προσωπικό όφελος του καθενός, πιο εύκολα δε θα έσωζε κανείς το άτομό του και την οικογένειά του προσπαθώντας να "τα βρει" με τους Τούρκους? Ίσως μάλιστα έτσι κέρδιζε και καμιά "υψηλή" θέση. Και αν τότε υπήρχε ανεξιθρησκεία για τους Έλληνες, γιατί σήμερα υπάρχουν κρυπτοχριστιανοί μέσα στην Τουρκία? Όπως προανέφερα λοιπόν είμαι υπερήφανη που είμαι Ελληνίδα, όπως κρίνω πως πρέπει να είναι ο κάθε άνθρωπος για τη δική του πατρίδα, ιστορία και πολιτισμό. Ο κάθε λαός έχει μέσα στην ιστορία δώσει τους δικούς του αγώνες, έχει να υπερηφανεύεται για τις δικές του νίκες και ήττες στις οποίες πολέμησε παλικαρίσια. Ο καθένας έχει τη δική του γλώσσα, παράδοση, θρησκεία, πολιτισμό. Αυτά είναι στοιχεία που πρέπει να διατηρούνται γιατί συνιστούν την ταυτότητα των λαών. Εξίσου σημαντικό είναι βέβαια να εμπλουτίζονται και να εξελίσσονται όπως και το ίδιο το ανθρώπινο είδος, η πρόοδος σημαίνει εξέλιξη και όχι στασιμότητα. Κατά συνέπεια, δεν είναι δυνατόν να είμαστε "ίδιοι" με τους αρχαίους Έλληνες, σκεφτείτε μόνο πόσο διαφέρει ο καθένας από εμάς από τους γονείς και τους παππούδες του, πόσο μάλλον από ανθρώπους που έζησαν πριν από τόσες χιλιάδες χρόνια. Κι όμως, αυτό δε σημαίνει πως εκείνοι δεν είναι πρόγονοί μας. Οπωσδήποτε, το DNA έχει αλλοιωθεί σε τέτοιο βαθμό από τότε που δε γίνεται λόγος συγγένειας. Παρόλα αυτά, ο πολιτισμός μας είναι η συνέχεια και εξέλιξη εκείνου του πολιτισμού, τώρα αν είναι καλύτερος ή χειρότερος αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα. Ας μην ξεχνάμε όμως πως επί 400 χρόνια, όταν η Ευρώπη αναγεννιόταν, εμείς ήμασταν υποδουλωμένοι με μηδαμινή πολιτισμική παραγωγή, πολεμώντας στα βουνά και κάνοντας πλιάτσικο. Και ποιά είναι στη τελική τα στοιχεία που απαιτούνται για να χαρακτηρίσεις κάποιον Έλληνα, Άγγλο ή Γάλλο? Η εξωτερική του εμφάνιση, το DNA του, ή η νοοτροπία του, ο πολιτισμός του, η γλώσσα του, και πάνω από όλα η αγάπη για την πατρίδα του? Και, αν θέλετε τη γνώμη μου, ανάμεσα στους πολιτικούς ελάχιστοι είναι αυτοί που είναι Έλληνες - αν υπάρχουν κιόλας-. Και από τους πολίτες Έλληνες είναι μόνο αυτοί που αισθάνονται έτσι, αυτοί που ματώνουν βλέποντας την κατάντια της χώρας τους σήμερα, αυτοί που προσπαθούν να διασώσουν την υπόληψή της, αυτοί που ενδιαφέρονται για το μέλλον των παιδιών τους, το μέλλον των παιδιών του γείτονα, το μέλλον της χώρας, και όχι αυτοί που νοιάζονται μόνο για την πάρτι τους και πώς να βολευτούν με μια καλή θεσούλα στο δημόσιο. Προς θεού, δεν αναφέρομαι γενικά στους δημοσίους υπαλλήλους, απλώς θίγω το ζήτημα των πελατειακών σχέσεων. Αυτή η αγάπη για την πατρίδα, όταν εντάσσεται μέσα στα υγιή πλαίσια της φιλοπατρίας είναι ζωτικής σημασίας πιστεύω για τους λαούς, με την προϋπόθεσή πάντα να συναρτάται με τη διαμόρφωση μιας πανανθρώπινης συνείδησης και με την απαλλαγή από μισαλλοδοξίες και αισθήματά δήθεν ανωτερότητας. Δε νομίζω πως οι Άγγλοι δεν είναι υπερήφανοι για την καταγωγή τους ή οι Ιταλοί ή οι Γερμανοί ή οι Αλβανοί. Ακούω Αλβανούς που λένε " είμαι Αλβανός και είμαι περήφανος για αυτό" και συμφωνώ απόλυτα μαζί τους, γιατί ο κάθε πολιτισμός είναι μοναδικός και όλοι μαζί συνθέτουν το ψηφιδωτό του παγκόσμιου πολιτισμού. Ακόμη και μία ψηφίδα όταν χάνεται, ο κόσμος γίνεται λίγο φτωχότερος. Αυτόν τον Ιταλό, τον Γερμανό ή τον Αλβανό που μου λέει ότι είναι υπερήφανος για την εθνικότητά του και παράλληλα σέβεται τη δική μου, τον σέβομαι και εγώ. Όχι όμως και αυτόν που μου λέει - κι αυτό είναι πραγματικό περιστατικό- ότι "ο καλύτερος 'Ελληνας πρέπει να κρεμαστεί στο Σύνταγμα" ή αυτόν που παρουσιάζει την Αφροδίτη της Μήλου ζητιάνα. Όσο για τον υπερεθνικισμό, αυτό είναι κάτι που προωθείται κυρίως από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και ασκεί πλύση εγκεφάλου στους λαούς για να εξυπηρετούνται οι σκοπιμότητες. Στο άλλο άκρο και με εξίσου οδυνηρές συνέπειες βρίσκεται η ξενομανία. Και αν οι Άγγλοι είναι περήφανοι για το Βρετανικό μουσείο και τα εκθέματά του, για το Stonehenge ,για το Big Ben κλπ, οι Γάλλοι για τον πύργο του Άιφελ κλπ., γιατί να μην είμαστε και εμείς για τον παρθενώνα , για τους Δελφούς, για την Ολυμπία, το μουσείο της ακρόπολης κλπ? Αν οι Σκοπιανοί κάνουν τα πάντα για να ονομαστούν Μακεδόνες και απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου, γιατί να απαρνιόμαστε εμείς αυτή την καταγωγή? Και όταν η υπουργός παιδείας έχει προτείνει ως δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους τα Αγγλικά, κάποιος δεν πρέπει να υπερασπιστεί και να είναι υπερήφανος για τη γλώσσα μου? Ας πάει κανείς στους Σκοπιανούς ή τους Ιταλούς να κάνει την ίδια πρόταση. Και ποιός φταίει που βγαίνουμε από τα σχολεία αμόρφωτοι και δε μαθαίνουμε ούτε αγαπάμε τη γλώσσα μας? Μήπως φταίει το άθλιο εκπαιδευτικό σύστημα? Και ενώ η κυβερνήσεις αδιαφορούν για την παιδεία την ίδια στιγμή η υπουργός παιδείας είναι αυτή που προτείνει την καθιέρωση της αγγλικής ως δεύτερης επίσημης γλώσσας. Αυτό εγώ τουλάχιστον δεν το ονομάζω υπερεθνικισμό αλλά μάλλον ανθελληνισμό! Και θα μου πείτε αυτοί είναι οι δημοκρατικά εκλεγμένοι και επίσημοι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού. Προσωπικά, αρνούμαι να δεχτώ ως εκπρόσωπο της χώρας οποιονδήποτε από αυτούς λειτουργεί εις βάρος της . Πού είναι τα χρήματα από τις επιδοτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης? Μήπως σε τράπεζες της Ελβετίας? Δε νομίζω πως η πλειοψηφία του ελληνικού λαού εκφράζεται από 2-3 "μεγαλοοικογένειες". Και πού είναι η δημοκρατία, όταν τα 2 μεγάλα κόμματα διαγράφουν όποιον βουλευτή τολμήσει να αντιταχθεί στη θέση του ηγέτη και της πλειοψηφίας. Αν ήταν έτσι παιδιά δε θα ψηφίζαμε 300 βουλευτές, αλλά 1 για κάθε κόμμα. Η επίφαση της δημοκρατίας έρχεται για να καλύψει το σάπιο σύστημα και τα στόματα κλείνουν γιατί όλοι θαμπώνονται μπροστά στα εκατομμύρια. Όσο για τις απλές ελληνικές οικογένειες, αυτές αδυνατούν να αντιδράσουν, γιατί εξουθενώνονται από τον καθημερινό αγώνα και το άγχος της επιβίωσης, γιατί τρομοκρατούνται από την κινδυνολογία και τις απειλές των επιτηδείων, για αυτό και οι αντιστάσεις κάμπτονται , γι' αυτό και τα σπουδαία εθνικά θέματα σπρώχνονται σκόπιμα στην άκρη, γιατί εκλείπει το όραμα στις μέρες μας, γιατί ο καθένας φοβάται να πει πως είναι υπερήφανος που είναι Έλληνας! Και μην απατάστε, η κλεψιά δεν είναι γραμμένη στο ελληνικό DNA, είναι στοιχείο της ανθρώπινης φύσης και συναντάται παντού όπου έχει πατήσει ο άνθρωπος. Δεν εννοώ ότι όλοι οι άνθρωποι κλέβουν, αλλά όπου υπάρχουν άνθρωποι υπάρχουν και κλέφτες. Ακόμη και στο "πολιτισμένο" Λονδίνο, όπου πήγα φέτος, στην τράπεζα προσπάθησε ο Άγγλος υπάλληλος να μου κλέψει 20 Ευρώ και είμαι βέβαιη πως ήταν σκόπιμη η κίνησή του, γιατί, μόλις τα ζητήσαμε, τα έδωσε αμέσως χωρίς να ζητήσει να τα ξαναμετρήσει και ο ίδιος, όπως θα ήταν το λογικό. Και ναι, είμαι σίγουρη σας λέω, Άγγλος ήταν, δεν ήταν Έλληνας. Φανταστείτε τί συμβαίνει παραμέσα και πόσο πιο άγριος γίνεται ο αγώνας όταν δεν μιλάμε πια για 20 Ευρώ αλλά για δις. Απλώς το ελληνικό πολιτικό σύστημα ευνοεί την κλεψιά και επενδύει σε αυτή για να επιβιώσει. Κι όμως, επειδή είμαι Ελληνίδα, πιστεύω πως όταν φτάνει κανείς στον πάτο και δεν έχει τίποτα να χάσει πλέον και δεν υπάρχει άλλο περιθώριο να φτάσει πιο κάτω, τότε το ποτήρι ξεχειλίζει, και όταν συμβεί αυτό η οργή του λαού γίνεται πιο δυνατή από το σύστημα και το κατεστημένο, αν θέλετε γίνεται επανάσταση. Και μπορεί να φαίνομαι υπερβολική και η θέση μου αβάσιμη και ουτοπική στην παρούσα ιστορική στιγμή, αλλά πιστεύω πως οι Έλληνες θα ξαναγεννηθούν από τις στάχτες τους γιατί έχουν πολλά να προσφέρουν ακόμα. Σας ζητώ συγνώμη για το μέγεθος της καταχώρησης, αλλά παρασύρθηκα από την επιθυμία να καταθέσω κι εγώ την άποψή μου απαντώντας σε όσα διάβασα παραπάνω.
