Φυσικά από τη στιγμή που η συμβουλή δεν είναι κάτι που ΠΡΕΠΕΙ να ακολουθήσεις περνάει από μια διεργασία απόρριψης ή αποδοχής. Για να καταλήξεις ομως εν τέλει στην απόφαση αυτή πρέπει να δεις αν ειναι σωστή ΓΙΑ ΣΕΝΑ. Το αν το άτομο που στη λέει την ακολουθεί (αν γίνεται γιατί συνήθως οι συμβουλές έχουν προσωπικό χαρακτήρα σαν τα διαιτολόγια) δεν έχει σχέση με το αν θα οφελήσει ή όχι εσένα.
Συμφωνώ απόλυτα με ό,τι λες σε αυτό το σκέλος της απάντησης. Όμως και πάλι νομίζω δεν έχεις καταλάβει τι λέω. Ας τα μαζέψω λίγο. Ξεκίνησα λέγοντας:
εγώ πάντως δε θα θεωρούσα και το πιo αξιόπιστο άτομο για συμβουλές κάποιον που δε μπορεί να εφαρμόσει αυτά που λέει ο ίδιος.
Όντως τώρα που το ξαναδιαβάζω ίσως το επίθετο ''αξιόπιστο'' να ήταν κάπως άστοχο. Το διορθώνω όμως παρακάτω και εξηγώ καλύτερα:
Μα εκεί βασίζεται όλο το σκεπτικό μου. Στο ότι δίνοντας μια συμβουλή που ο ίδιος δεν τηρείς εξ' αρχής αποτελείς το χειρότερο πρότυπο και έναυσμα. Είναι λίγο κουτό να προωθείς κάτι ως σωστό την ίδια στιγμή που εσύ παραμένεις με το λάθος. Δε θα σε πάρει και ο άλλος, κατά πάσα πιθανότητα, στα σοβαρά.
Και αμέσως μετά συμπληρώνει πολύ εύστοχα η Έλενα:
Δηλαδη δεν μπορω να μου δινει καποιος συμβουλες χωρις να τις εχει εφαρμοσει ο ιδιος πρωτα.
Εχεις καθε δικαιωμα να αμφισβητησεις καποιον με αυτον τον τροπο.
Χωρια που εχεις ενα ατυχες παραδειγμα μπροστα σου σε αυτες τις περιπτωσεις.
κι ύστερα κι εγώ:
Και έχοντας αυτό το ατυχές παράδειγμα μπροστά σου ποιός ο λόγος να ακολουθήσεις ό,τι λέει στην τελική; Είναι ειρωνεία να σου δώσω συμβουλές που μπροστά σου καταπατώ. :no1:
Ωστόσο προσωπικά πιο εύκολα θα ακολουθούσα τη συμβουλή σου αν έβλεπα κι εσένα να την ακολουθείς, αν έβλεπα δηλαδή πως δεν τα λες απλά για να τα λες. Αν από την άλλη έβλεπα πως οι πράξεις σου δε συνάδουν με τα λόγια σου, μπορεί να μη σου έδινα και καθόλου σημασία. Γιατί; Γιατί απλά έτσι ζυγίζω εγώ τους ανθρώπους, μέσα από τις πράξεις τους, κυρίως, και όχι μέσα από τα λόγια και τις συμβουλές τους τα οποία πολύ εύκολα προσαρμόζονται ανάλογα με την περίσταση.
Συνολικά λοιπόν ο καθένας μπορεί όντως να δώσει συμβουλές. Αυτό που προσπαθώ όμως εδώ και μερικές σελίδες να πω είναι πως πέρα από τη συμβουλή αυτήν καθ' αυτή σημασία έχει και το άτομο που τις δίνει καθώς και το τι υπόδειγμα αυτός αποτελεί με τις πράξεις του. Έτσι το βλέπω εγώ. Σημασία δεν έχει μόνο το νερό, αλλά και η πηγή.
Και κάτι ακόμα. Βλέπω πως και εσύ και η Μαρία βασίζετε κατά πολύ αυτά που λέτε στην κριτηκή ικανότητα του δέκτη της συμβουλής. Στην ικανότητά του να ξεχωρίζει τις χρήσιμες από τις άχρηστες συμβουλές και να διακρίνει μόνο τις ουσιώδεις γι' αυτόν. Περισσότερο διαφωνώ παρά συμφωνώ με αυτήν την άποψη. Δεν μπορείς να συμβουλεύεις κάποιον περιμένοντας πως έχει απαραίτητα το νοητικό και πνευματικό επίπεδο για να κρίνει ό,τι θα του πεις. Μπορεί και να το έχει, αλλά κανείς δεν διασφαλίζει πως τη στιγμή που θα ζητά βοήθεια θα μπορεί να το αξιοποιήσει. Για να πάμε λίγο και σε σοβαρές περιπτώσεις, ας φέρω ένα παράδειγμα για να γίνει καλύτερα κατανοητό το παραπάνω. Όταν θα έρθει κάποιος, απελπισμένος μέσα σε μια δύσκολη φάση στη ζωή του και θα ζητήσει τη συμβουλή σου δε θα κάτσει να σκεφτεί και πολύ αυτό που θα του πεις. Πολλές φορές μάλιστα μπορεί να μη ζητήσει καν λόγια από σένα. Μπορεί να παραδειγματιστεί μόνο από τις πράξεις σου. Θεωρώ λοιπόν πως τα δύο αυτά στοιχεία, λόγια και πράξεις, πρέπει να συνδέονται και να συνάδουν αν θέλουμε πραγματικά να έχει νόημα η συμβουλή μας. Προσωπικά βρίσκω πολύ σπουδαίο το πρώτο έναυσμα για την αλλαγή και την εφαρμογή της συμβουλής. Μπροστά όμως σε κάποιον που αγνοεί τα ίδια του τα λεγόμενα, εγώ θα ήμουν τουλάχιστον μπερδεμένος.
Η εμπειρία και η ηλικία δεν προσδίδει απαραίτητα σοφία, αλλιώς όλοι οι γέροι του κόσμου θα ήταν πανσοφοι αλλά κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Σίγουρα κάποιος που έχει σοφό χαρακτήρα αναπτύσσει τη σοφία του με τις εμπειρίες, αλλά κάποιος κουτός δε γίνεται σοφός ούτε στα γεράματα του.
Συνεχίζω να πιστεύω πως η σοφία συνεπάγεται εμπειρία, μιας και δε λέω πως ισχύει το αντίθετο. Όντως η εμπειρία από μόνη της δεν εξασφαλίζει την σοφία. Όμως δεν είπα αυτό. Είπα πως απαραίτητο συστατικό της δέυτερης αποτελεί η πρώτη. Δε μπορείς να έχεις σοφία δίχως εμπειρία, ενώ μπορεί να έχεις το αντίστροφο.
Αυτό που λετε για την εμπειρια..
Ολοι οι ανθρωποι δεν εχουμε τα ιδια βιωματα οποτε συμφωνα με καποιες προηγουμενες αποψεις θα πρεπει κάθε φορα να αναζητειται το καταλληλο ατομο,το οποιο εχει βιωσει αναλογες καταστασεις,για να δωσει συμβουλη…
Μάλιστα. Μου λες δηλαδή πως εγώ μπορώ να συμβουλεύσω έναν μαθητή της Γ Λυκείου για το αν θα πρέπει ή όχι να κάνει φροντιστήριο στα Μαθηματικά κατεύθυνσης κατά τη διάρκεια της χρονιάς. Δεν έχω την εμπειρία αλλά δε βαριέσαι, θα πω αυτό που πιστεύω.
Φυσικά και πρέπει να αναζητούμε τα κατάλληλα άτομα για τις κατάλληλες συμβουλές, όσο δύσκολο και αν αυτό ακούγεται.
Επισης καπου διαβασα για το καπνισμα..
Εμενα και οι δυο γονεις μ καπνιζουν,ωστοσο μ λενε να μην καπνιζω επειδη θελουν το καλο μου…το αν τελικα καπνιζω ή θα καπνισω είναι δικο μου θεμα..ωστοσο σε καμια περιπτωση δεν θα γυρισω ως αντιδραστικο ων και θα τους πω ΄΄άφου καπνιζεται εσεις μν με συμβουλευετε΄΄
Είπα και πριν, καλύτερα να μην πάμε σε εθισμούς. Αφού όμως επιμένετε να πηγαίνετε εκεί, ας παραθέσω την σχετική απάντησή μου:
Αν δω πως ο ίδιος καπνιστής συνεχίζει με απάθεια το κάπνισμα τότε ναι, δε θα καπνίσω αλλά δε θα τον πάρω και πολύ στα σοβαρά ως άτομο.
Νομίζω καταλαβαίνει κανείς πως δεν λέω όσα λέω από εγωισμό. ''Α καπνίζει αυτός; Σιγά μην ακούσω τη συμβουλή του. Θα καπνίσω κι εγώ, χαχα!''. Απλά λέω πως τις περισσότερες, αν όχι όλες, τις φορές παίζει και το παράδειγμα του άλλου σπουδαίο ρόλο. Είναι ειρωνικό, έως και υποτιμητικό για την νοημοσύνη κάποιου, να του λες ''Μην καπνίζεις'' τη στιγμή που φουμάρεις πέντε πακέτα την ημέρα.
