Βασικά διαφωνώ με την "προπαρασκευαστική τάξη", αλλά κυρίως με τη σύσταση ειδικής επιτροπής για τη διεξαγωγή εξετάσεων. Δεν αποτελεί κανένα δραστικό μέτρο για την πάταξη της παραπαιδείας και την κατάσταση των φροντιστηρίων ως μη απαραίτητα. Ίσως απλά προετοιμάζει τον μαθητή του Λυκείου ώστε να πάει στο πανεπιστήμιο. Κι αυτό είναι καλό. Αλλά δε θα πάψει η ελληνική οικογένεια να στέλνει το παιδί της σε 10 φροντιστήρια εξαιτίας της ανασφάλειάς της.
Για την κατάργηση της ΣΤ' Δημοτικού, νομίζω πως δε θα χαλούσε τον κόσμο. Το πρόβλημα της προσαρμογής των παιδιών του Δημοτικού στην Β' θμια δεν έγκειται στην ηλικία, αλλά στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται το μάθημα τόσο στο Δημοτικό όσο και στο Γυμνάσιο. Εδώ βλέπεις καλά καλά και παιδιά Λυκείου που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν μάθημα. Στην ουσία θα έπρεπε να υπάρχει ένα σύστημα περισσότερο φιλικό προς το μαθητή, που θα του προσφέρει την ευκαιρία να εκτονώνεται με ευχάριστες και οργανωμένες δραστηριότητες, επιτρέποντάς του αργότερα να αφοσοιωθεί και στα πιο "σοβαρά" μαθήματα. Γιατί όλοι σνομπάρουν το μάθημα της Αισθητικής Αγωγής ή της Γυμναστικής και πολλοί καθηγητές παίρνουν ώρες από αυτά για να ολοκληρώσουν την ύλη άλλων μαθημάτων. ΛΑΘΟΣ. Μέγα λάθος. Το παιδί, ακόμη και ασυνείδητα, επαναστατεί. Δεν μπορεί να παρακολουθήσει μάθημα. Δε μπορεί να συγκεντρώνεται για πάντα. Και προπάντων, όταν το παιδί μαθαίνει πως στο σχολείο το μόνο πράγμα που κάνει είναι να μαθαίνει ένα ξερό μάθημα με έναν ξερό καθηγητή (δε μιλάω για όλους, υπάρχουν και πολύ αξιόλογοι καθηγητές και δάσκαλοι αλλά οι μισοί κάνουν τη δουλειά τους όχι γιατί αγαπούν τα παιδιά και έχουν επικοινωνία μαζί τους αλλά γιατί έχει δουλειά λιγότερων από 30 ωρών εβδομαδιαίως, και 4 μήνες διακοπές. Χωρίς να υπολογίσουμε τις αργίες), σε μια ξερή αίθουσα, με έναν ξερό πίνακα χωρίς ζωγραφιές, και με έναν ξερό δάσκαλο έκτης δημοτικού που λέει στα παιδιά: "Μεγαλώσατε, γιατί λοιπόν να ζωγραφίζετε; Έχετε και πιο σοβαρά πράγματα να μάθετε.", τότε στην ουσία μαθαίνει να μισεί το σχολείο. Και ένα σχολείο το οποίο είναι μισητό από τους μαθητές του, και το οποίο τρώει τον μισό και βάλε από το χρόνο τους στο σπίτι, δεν πρόκειται να επιτύχει ποτέ το στόχο να μορφώσει τους αυριανούς πολίτες και να τους εντάξει στην κοινωνία.
Με άλλα λόγια, ένα σχολείο που σε κάνει να βαριέσαι, και στο οποίο δε θες να πας, θα σε κάνει αύριο μεθαύριο να μη θες να πας στη δουλειά σου, είτε γιατί έχεις κρατήσει αυτή τη νοοτροπία είτε γιατί η δουλειά που κάνεις δε σου αρέσει, ως αποτέλεσμα του κακού επαγγελματικού προσανατολισμού που λειτουργεί στα σχολεία.
Αυτό που θα έπρεπε να γίνει πρώτα από οτιδήποτε άλλο στο Δημοτικό είναι: 1) παράταση της σχολικής ημέρας έως τις 5 για Δημοτικό-Γυμνάσιο και έως τις 4 ή 4:30 -θα μου πείτε, δεν έχει και μεγάλη διαφορά- για το Λύκειο, 2) εισαγωγή στο Δημοτικό μαθημάτων δημιουργικής δραστηριότητας, είτε αυτό λέγεται ζωγραφική, ξυλογλυπτική, κηπουρική, ραπτική, εξερεύνηση και σύνταξη εργασιών, συγγραφή ιστοριών, χορός, τραγούδι, υποκριτική, ανάλογα με την προτίμηση των μαθητών, σε ημερήσια βάση, στο Δημοτικό αλλά και στο Γυμνάσιο, 3) έλεγχος της ψυχολογίας, τρόπου διδασκαλίας και της γενικότερης συμπεριφοράς των καθηγητών, ακόμα κι αν αυτό σημάνει την παρακολούθηση της τάξης με κρυφές κάμερες χωρίς προειδοποίηση του καθηγητή πρωτύτερα - προέχει η διαπαιδαγώγηση και η μόρφωση των μαθητών από τα όποια προσωπικά δεδομένα, 4) κατανομή της πλειοψηφίας και ει δυνατόν του συνόλου των ασκήσεων για επίλυση στο σχολείο.
Θεωρώ πως αν διορθωθεί ο αντιπαιδαγωγικός χαρακτήρας που έχει λάβει το Δημοτικό, τότε μόνο θα μπορέσει να βελτιωθεί και η ποιότητα της εκαπίδευσης στις επόμενες βαθμίδες.
Για τις εισαγωγικές εξετάσεις στα πανεπιστήμια πιστέυω ότι το καλύτερο θα ήταν η σύνταξη θεμάτων και ο καθορισμός διαβαστέας ύλης από την κάθε σχολή ξεχωριστά, και η διεξαγωγή εξετάσεων και η διόρθωσή τους από έναν ανεξάρτητο φορέα.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
