Και γιατί να μην είναι άπειρες οι πιθανές πορείες που να είναι σύμφωνες με τους φυσικούς νόμους? Το σύμπαν δημιουργήθηκε από τη μεγάλη έκρηξη και ακολούθησε ορισμένη πορεία. Δεν αποδεικνύεται ότι ήταν η μοναδική πιθανή.
Άρα μιλάμε για άπειρες πορείες, μαζί με άπειρες πάλι απορριπτόμενες. Δηλαδή άπειρες πόρτες, μαζί με άπειρες "κλειδωμένες", λόγω ασυμφωνίας με τους φυσικούς νόμους. Για να σου δώσω ένα παράδειγμα, όταν στέκεσαι κάπου, υπάρχουν πολλά πιθανά σενάρια. Ένα από αυτά είναι εντελώς ξαφνικά, και χωρίς καμία επίδραση δύναμης, να εξαφανιστείς. Κάτι τέτοιο, αντιβαίνει στους φυσικούς νόμους που έχουμε μέχρι τώρα ορίσει. Άρα το δεχόμαστε ως αποκλεισμένο ενδεχόμενο ( δεν ξέρω αν υπάρχει ο συγκεκριμένος όρος αλλά καταλαβαίνεις τι εννοώ), κάτι το οποίο δηλαδή δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Μιλάμε δηλαδή για άπειρο μέσα στο άπειρο. Ναι ίσως και να ισχύει με αυτή την έννοια. Βέβαια εδώ έχουμε και ένα άλλο θέμα. Υπάρχει η έννοια του άπειρου στη φύση; ή απλά είναι ένας αρκετά μεγάλος αριθμός ( ίσως διαφορετικός για κάθε περίπτωση ) που με την παρούσα τεχνολογία δεν μπορούμε να ορίσουμε; πχ ξέρουμε σήμερα το οτιδήποτε δεν διασπάται επ άπειρον. Επίσης ξέρουμε ότι και η θερμότητα δεν μειώνεται επ άπειρον. Μήπως το ίδιο συμβαίνει και για τα υπόλοιπα;
Ύστερα έχουμε και το άλλο θέμα. Πώς μπορούμε να ορίσουμε την έννοια των πιθανών ενδεχομένων. Δηλαδή έστω ότι για κάποιο λόγο υπάρχου πολλές δυνατές περιπτώσεις για τα πάντα. Εφόσον όλες οι περιπτώσεις είναι συμβατές με τους νόμους της φύσης, γιατί να ισχύσει εκείνο και όχι το άλλο. Τι είναι αυτό που κάνει το ενδεχόμενο που τελικά πραγματοποιείται να υπερισχύσει. Αυτό που λέμε δηλαδή τύχη, για μένα ως θεωρεία γενικά μπάζει.
Και για να το ξεκαθαρίσω λίγο, σε περίπτωση που δεχτώ ως απάντηση κάτι ανάλογο. Κατά τη δική μου κοσμοθεωρία ισχύει αυτό που περιγράφεις, όχι όμως σε αυτή τη μορφή. Δηλαδή πιστεύω πως υπάρχουν πολλά πιθανά σενάρια, όχι όμως πάνω στην πορεία του σύμπαντος, αλλά στη δομή και τον σχηματισμό των όποιων φυσικών νόμων, οι οποίοι θα υπάρχουν πάντα ως ένα ξεχωριστό πιθανό σύνολο, και με τη σειρά τους το κάθε σύνολο ξεχωριστά θα έχει ορίσει έναν μοναδικό δρόμο για την πορεία του σύμπαντος. Και πώς πιστεύω ότι συμβαίνει αυτό; με τον τρόπο που ίσως φαντάζεσαι κι εσύ, χρησιμοποιώντας τη θεωρεία των παράλληλων συμπάντων. Δηλαδή πάρα πολλά σύμπαντα, με το καθένα ξεχωριστά να λειτουργεί σύμφωνα με τις δικές του διαφοροποιημένες αρχές, αλλά το κάθε ένα, να ακολουθεί μία μόνο πορεία. Ίσως μοιάζει λίγο λεπτή η διαφορά αλλά για μένα υπάρχει. Και ο λόγος που υποστηρίζω αυτό έναντι αυτού που μου περιγράφεις, είναι πως εδώ δεν υπάρχει κάποιος περιορισμός. Γιατί ένα σύμπαν αν το δεις λογικά, φτάνεις στο συμπέρασμα ότι μπορεί να λειτουργεί ( υποθέτω) με πάρα πολλές διαφορετικές αρχές. Ωστόσο διστάζω να πω το ίδιο και για ένα σύμπαν με συγκεκριμένους νόμους, το οποίο μπορεί να έχει πολλά διαφορετικά σενάρια, και όλα να συμπίπτουν συγχρόνως με τις εκάστοτε αρχές.
Κατά τη γνώμη μου το σύμπαν είναι ολοκληρωμένο σε τέτοιο βαθμό, που οι νόμοι οι οποίοι το διέπουν είναι τόσοι πολλοί, και επεκτείνονται σε τόσους τομείς που πιστεύω ότι είναι αδύνατο να βρεις μια "τρύπα". Η βαρύτητα ας πούμε, συναντάται σε 2 μορφές. Τη συνηθισμένη που ξέρουμε στην καθημερινή μας ζωή, και τη σκοτεινή ενέργεια, που είναι στην ουσία βαρύτητα με τα αντίθετα αποτελέσματα. Σε κάθε περίπτωση όμως μόνο ένα αποτέλεσμα θα έχεις. Ή θα υπερισχύει η μία, ή η άλλη, ή καμία. 2 σενάρια δεν υπάρχουν.
Πάμε πάλι από το big bang. Το σύμπαν διαστέλλεται. Αρχικά η ορμή ήταν μηδέν και από την ΑΔΟ η συνισταμένη ορμή παραμένει μηδέν. Η ενέργεια διατηρείται, αλλά και υποβαθμίζεται καθώς αυξάνεται η εντροπία. Το σύμπαν μπορεί να διαστέλλεται, αλλά λόγω των βαρυτικών έλξεων η ταχύτητες διαρκώς μικραίνουν και η μηχανική ενέργεια γίνεται θερμική. Έτσι έχουμε ένα επιβραδυνόμενο σύμπαν. Το θα γίνει? Μάλλον το σύμπαν οριακά θα σταματήσει να διαστέλλεται. Υπάρχει και η άποψη ότι ίσως σταματήσει και αρχίσει να συστέλλεται για να ξαναγυρίσει στην αρχική του κατάσταση και να ξαναγίνει ένα νέο big bang. Υπάρχουν ακόμα πολλά άγνωστα στοιχεία για να βγουν σίγουρες προβλέψεις. Ένα από αυτά είναι η "σκοτεινή ύλη" και η συμπεριφορά της. Επίσης, δεν είναι δεδομένο ότι το σύμπαν μας είναι μοναδικό και δεν δέχεται (ή θα δεχθεί) εξωτερική επίδραση. Ίσως υπάρχουν και άλλα (ακόμα και άπειρα?) σύμπαντα που αλληλεπιδρούν με κάποιο τρόπο. Άρα? Καλύτερα να περιμένουμε μερικά δισεκατομύρια χρόνια, να δούμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα και να το ξανασυζητήσουμε τότε.
Ναι, τα γνωρίζω αυτά. Εννοείται πως δεν μπορούμε να είμαστε σίγουροι για τίποτα. Αλλά αν περιμένουμε να φτάσουμε στο σημείο να τα ξέρουμε όλα για να φιλοσοφήσουμε..
Το σύμπαν από το Bing Bang και μετά συνεχώς μεταβάλλεται. Άρα εδώ μάλλον δεν έχω κάποιο λάθος στο συλλογισμό μου. Επειδή στο παράδειγμά μου μιλάω για κίνηση, δεν εννοώ μόνο το θέμα της διαστολής, αλλά της κάθε μεταβολής γενικότερα, το παραμικρό, η κίνηση του αέρα, τα πάντα.
Αυτό με τη σκοτεινή ύλη που αναφέρεις, είναι ένα παράδειγμα αυτού που είπα για άγνοια των φυσικών νόμων, για αυτό λέω μην βιαζόμαστε να ονομάσουμε "απρόβλεπτο" το οτιδήποτε, αλλά να βασιστούμε στην άγνοιά μας για να συνεχίσουμε να ερευνάμε, και ίσως στο μέλλον το "άγνωστο" και το "απρόβλεπτο" να γίνουν προβλέψιμα και μελετήσιμα.
Για την εξωτερική επίδραση που αναφέρεις, εδώ έχεις δίκιο ναι. Μάλλον δεν πρέπει να το χουμε ως δεδομένο (αν λάβουμε υπόψη και τη θεωρεία των σκουλικότρυπων), αλλά η μέχρι τώρα εμπειρία που έχουμε
ίσως να προσεγγίζει το σενάριο που αναφέρω. Αυτό βέβαια αναιρεί αυτό που περιγράφω εγώ πιο πάνω αφού για να αλληλεπιδρούν 2 σύμπαντα, το λογικό είναι να βασίζονται στις ίδιες αρχές.
