Παιδια βοηθεια!!!! Δινω κ εγω φετος κ θελω να περασω αρχιτεκτονικη εμπ (που σημαινει 22000 μορια) τοσα χρονια ημουν μια μετρια μαθητρια γιατι δεν ασχολουμουν κ πολυ ομως φετος τ ειχα παρει πολυ ζεστα τ θεμα μ τις πανελληνιες και διαβαζα (οχι υπερβολικα, αλλα οι επιδοσεις μ ηταν πολυ καλες). Το δεκεμβρη πεθανε η γιαγια μου πολυ ξαφνικα με την οποια ημασταν πολυ κοντα, μαλιστα επειδη ηταν κ καθηγητρια πριν παρει συνταξη με βοηθουσε και σ καποια μαθηματα. Τελος παντων στην αρχη δεν αφηνα ν μ επηρεασει αυτο κ εβαζα τ δυνατα μ για ν πετυχω τ στοχο μου. Απο τα χριστουγεννα κ μετα ομως δεν ειμαι σε καλη ψυχολογικη κατασταση βαζω τ κλαματα μ τ παραμικρο, μου τη δινουν καθηγητες, φιλοι, δεν εχω ορεξη για τιποτα. Τα σαββατοκυριακα ειδικα καθομαι ολη μερα χωρις να κανω τιποτα, ουτε να φαω θελω, ουτε νερο δε μπορω ν πιω απλως καθομαι κ περνανε οι ωρες ετσι. Το διαβασμα εννοειται πως εχει φυγει σχεδον απ τη ζωη μ τις περισσοτερες μερες νιωθω τοσο εξαντλημενη που δε μπορω ν διαβασω τιποτα κ οταν τ καταφερνω κ διαβαζω με 5 ασκησεις εχουν σβησει οι μπαταριες. Πιστευω πως θα εχω αποκτησει κενα τοσο καιρο κ μενουν μονο 3-4 μηνες γ τς εξετασεις κ θα επρεπε ηδη ν εχω ξεκινησει επαναληψεις κ πραγματικα δεν ξερω τι ν κανω καθε μερα κανω θετικες σκεψεις κ οτιδηποτε γ να νιωσω καλυτερα αλλα δε βοηθαει τιποτα.. δεν ξερω αν με καταλαβαινει κανεις, αν εχει βρεθει σ παρομοια κατασταση απλως ηθελα να γραψω να το βγαλω απο μεσα μου. Αν μπορει καποιος να με βοηθησει, να μ δωσει καμια συμβουλη, οτιδηποτε.. σημερα σκεφτηκα ν ξαναδωσω του χρονου, ν τα παρατησω φετος αλλα δε θελω ν τ βαλω κατω εχω ενα στοχο για φετος. Βοηθεια!!!!
Y.Γ. ας σημειωθει οτι ειμαι συνεχως αρρωστη απο τοτε...
Συλλυπητήρια για τη γιαγιά σου.
Το πένθος είναι μια ψυχική κατάσταση που έχει συγκεκριμένες φάσεις. Είναι πολύ φυσικό αυτό που λες, ότι δηλαδή τον πρώτο καιρό μετά τον θάνατό της ήσουν σε θέση να ελέγχεις τα συναισθήματά σου, όπως είναι επίσης πολύ φυσικό ότι τώρα αισθάνεσαι χειρότερα και φοβάσαι πως χάνεις τον έλεγχο. Απλώς πενθείς και συνειδητοποιείς σιγά σιγά το αμετάκλητο αυτού που συνέβη. Περισσότερα για τα διαδοχικά στάδια του πένθους, μπορείς να δεις η ίδια
εδώ.
Το ζήτημα τώρα είναι ότι αυτή η κατάσταση έχει αρχίσει να περνάει και σε σωματικό επίπεδο, με όσα περιγράφεις για τη διατροφή σου, την έλλειψη συγκέντρωσης και γενικά την υγεία σου. Πάντως, το ότι μπορείς να μιλάς γι’ αυτό το θέμα είναι ένα πολύ ενθαρρυντικό σημάδι. Καθώς όμως οι εξωτερικές πιέσεις θα αρχίσουν στο αμέσως επόμενο διάστημα να αυξάνονται αναπόφευκτα λόγω εξετάσεων, διατρέχεις τον κίνδυνο να βγεις ψυχοσωματικά εκτός ελέγχου. Με αυτό κατά νου, θα σου πρότεινα να μιλήσεις σε κάποιον ειδικό. Και ο λόγος που το λέω είναι ο εξής:
Οι άλλοι άνθρωποι, όταν βρίσκεσαι σε μια κατάσταση σαν αυτή που περιγράφεις, ακολουθούν συνήθως τρεις γενικές οδούς σκέψης και αντίδρασης. Η πρώτη οδός ακολουθείται συνήθως από φίλους και είναι η συμπόνια, όπου ο άλλος σου συμπαρίσταται θρηνώντας μαζί σου και εκφράζοντας τη λύπη του για ό,τι σε βασανίζει. Αυτό όμως μπορεί να σε κρατάει παγιδευμένη, καθώς σου τα ξαναφέρνει όλα στο νου και ανατροφοδοτεί διαρκώς τη θλίψη που αισθάνεσαι. Η δεύτερη οδός ακολουθείται συνήθως από τους γονείς και είναι το σοκ, όπου ο άλλος, καθοδηγούμενος κυρίως από τον πανικό που νιώθει ο ίδιος και την αγωνία του για το τέλμα στο οποίο φοβάται ότι έχεις πέσει, προσπαθεί να σε «ταρακουνήσει» βάζοντας τις φωνές, ότι πρέπει να το ξεπεράσεις και να προχωρήσεις. Αυτό όμως μπορεί να σου προκαλεί επιπλέον πίεση (κι άλλωστε, αν μπορούσες να το διαχειριστείς, θα το είχες κάνει ήδη). Η τρίτη οδός ακολουθείται συνήθως από τρίτους και είναι ο παραδειγματισμός, όπου ο άλλος σου αναφέρει τις πλέον τραγικές περιπτώσεις άλλων ανθρώπων, για να σε νουθετήσει ότι υπάρχουν και χειρότερα. Αυτό όμως στη φάση όπου βρίσκεσαι μπορεί να μην σε αγγίζει. Σε κάθε μία από τις παραπάνω περιπτώσεις και παρά την αναμφισβήτητα καλή πρόθεση των ανθρώπων γύρω σου, δεν σου παραχωρείται ζωτικός χώρος να εκφράσεις εσύ αυτό που έχεις μέσα σου.
Γι’ αυτό λοιπόν, αυτό το χρονικό διάστημα χρειάζεσαι προσωρινά τον ειδικό, κάποιον δηλαδή που μπορεί να διαχειριστεί όλα τα συναισθήματά σου και είναι εκπαιδευμένος να σε ακούσει προσεκτικά, προκειμένου να διακρίνει μέσα από αυτά που λες τη διαδρομή της σκέψης σου, ώστε να αρχίσει σταδιακά να προτείνει μεθόδους για την έξοδο από την κατάσταση αυτή. Μίλησε με τους γονείς σου, εξήγησέ τους ότι χρειάζεσαι τη στήριξή τους, για να μιλήσεις σε κάποιον. Σίγουρα κι εκείνοι θα θεωρούν ότι προηγείται πάνω απ’ όλα η υγεία σου.
Όσο για τις εξετάσεις, νομίζω ότι καλό θα ήταν να δώσεις φέτος, διότι αν τα παρατήσεις μπορεί να σε ρίξει κι άλλο ψυχολογικά. 'Ασε που ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται κάθε χρόνο με τις βάσεις και μπορεί να περάσει κάποιος εκεί που δεν το περίμενε! Αν παρόλα αυτά δεν γίνει, βάλε τα δυνατά σου για το όνειρο την επόμενη χρονιά - δεν θα είσαι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία. Πίστεψέ με, κανείς δεν θα έρθει στο αρχιτεκτονικό σου γραφείο μετά από χρόνια να σε ρωτήσει άμα πέρασες στη σχολή σου με την πρώτη ή με τη δεύτερη προσπάθεια.
Τέλος, για το παραπάνω σχόλιο, ότι οι αρχιτέκτονες δεν έχουν μέλλον, έχω να πω ότι, έτσι όπως πάμε, μάλλον όλοι μπιφτέκια θα ψήνουμε, οπότε ας κάνουμε τουλάχιστον τις σπουδές που γουστάρουμε. Επίσης, με χαρά σε παραπέμπω σε
αυτό και
αυτό. Μην εγκαταλείψεις. Συνέχισε να κυνηγάς αυτό που ονειρεύεσαι.
Καλή δύναμη και καλή σου επιτυχία.
