Το τι πρέπει, για κάποιον που είναι εκτός παιχνιδιού κι έχει την ανεση να το φιλοσοφήσει, είναι σχετικό. Σε ένα βαθμό, για μένα, το γεγονός οτι ζω στην κοινωνία και απαιτώ να μην με πιάνουν στο στόμα τους, σημαίνει πως δεν πρεπει να προκαλώ υπέρ του δέοντος. Και το να απαιτούν δύο άτομα να υιοθετήσουν ένα παιδί εκτός ορίων μιας φυσιολογικής οικογένειας με το πρότυπο πατέρα-μητέρας, είναι πρόκληση.
Για το νόμο πάντως φυσικά και η υιοθεσία πρέπει πρώτα να έχει τη σιωπηρή έγκριση της κοινωνίας για τους λόγους που προανέφερα. Δεν πρόκειται να επιτραπεί μια υιοθεσία που να έχει μεγάλες πιθανότητες να εξελιχθεί σε ένα καθημερινό μαρτύριο, για οποιονδήποτε λόγο (είτε κοινωνική κατακραυγή, είτε ανεπαρκείς γονείς, είτε οτιδήποτε άλλο), για το παιδί. Κι έτσι πρέπει. Διαφορετικά καλύτερα να μείνει σε κάποιο ίδρυμα.