Η αλλαγή δεν συνεπάγεται εξέλιξη ή κάτι "καλύτερο" πάντα.
διαφωνώ. αν εγώ είμαι χοντρός, ιδρωμένος, με τρίχες στη μύτη, με μάτι που "παίζει", με άξεστους τρόπους και σάπια δόντια (αν με λίγα λόγια δεν βρίσκω σύντροφο πουθενά), τότε δεν έχω δικαίωμα "σε σύντροφο" ντε και καλά.
Όπως και να χει, υπάρχουν βασικότερα δικαιώματα όπως αυτό της ελευθεριάς της σκέψης, της έκφρασης, της ζωής ακόμα και της ιδιοκτησίας
Διαφωνώ. 'Ενα καρκίνομα προκύπτει από ανθρώπινες δραστηριότητες αλλά είναι "ο ορισμός" του "μη-φυσιολογικού".
Ίσως να μην ήταν και το καλύτερο παράδειγμα. Αλλά και η παιδοφιλία είναι προιόν του ανθρώπου και δεν νομίζω να την θεωρείς φυσιολογική.
Για να μην παρεξηγηθούν τα λεγόμενα μου, εδώ συμφωνώ

.
.
.
Γενικά, το θέμα είναι το παιδί.
Βλέπουμε περιπτώσεις ζευγαριών όπου η μάνα ή ο πατέρας είναι μουγκή/μουγκός. Αυτό είναι φυσιολογικότατο. Παρ'όλα αυτά το παιδί νιώθει χειρότερα από όσο μπορούμε να φατναστούμε. Μπορεί να θεωρεί τους γονείς του υπεύθυνους για την αναπηρία τους ή κάτι τέτοιο.
Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως, αν τελικά συμφωνήσουμε πως οι ομοφυλοφιλοι μπορούν να υιοθετούν παιδιά, τότε αυτό πρέπει να γίνεται κάτω από προυποθέσεις.
1)Θα πρέπει να προστατεύουν το παιδί από bulling κτλ. Πολύ περισσότερο από οτι ήδη κάνουν οι ετερόφυλοι γονείς (νομίζω ο λόγος είναι προφανής).
2)Θα είναι σε θέση να υιοθετούν μόνο όταν το παιδί έχει χάσει την οικογένεια του ή αυτή το έχει εγκαταλήψει.
Με λίγα λόγια, ένα λεσβιακό ζεύγος, δεν ξέρω αν θα πρέπει να είναι σε θέση να βρει δωρητή σπέρματος και να "κάνει" παιδί.
Αντίστοιχα και στην περίπτωση των ανδρών.
Οι προυποθέσεις ίσως να είναι περισσότερες. Θεωρώ πως αυτές είναι δύο πολύ βασικές
σημείωση: το "χοντρός" πιο πάνω το χρησιμοποίησα ως ένα κλισέ της σημερινής κοινωνίας και όχι ως υποτιμητικό όρο.