Η ώρα πήγε 9. Κι όμως ακόμα να διαβάσω. Ακόμα να διαβάσω, γιατί; Γιατί κάθομαι και βλέπω τον αγώνα των συμπολιτών μου στο Σύνταγμα.
Δεν ξέρω αν θα έχω internet αύριο. Δεν ξέρω αν θα ζω μέχρι αύριο. Δεν ξέρω αν θα έχω να φάω. Δεν είναι υπερβολές. Με τα δεδομενα της 1ης ψηφοφορίας ήρθε το τέλος. Είμαι σε μια οικογένεια και ζω με 700€ το μήνα. 3 ατομα να ζήσουμε με 700€. Τι να πρωτοκάνουμε; Να φάμε, να πληρώσουμε το ρεύμα, την τράπεζα, τα φροντηστήρια; Τι;
Ναι είμαι αγανακτησμένος, ή καλύτερα απογοητευμένος. Δεν αντέχω άλλο και δεν είμαι ο μόνος.
Ακούω πολλούς αυτή την ώρα και μιλάνε στην τβ. ΕΤ1 βλέπω και ακούω τι λένε εκει μεσα τα 300 (ή καλύτερα 295) μοσχάρια. Δεν είναι σίγουρα αν θα έχω το σπίτι μου. Λένε πως τα περουσιακά μας στοιχεία ανήκουν στο κράτος και μπορούν να κατασχεθούν για το καλό του κράτους. Πού είμαστε; Ζω σε μια χώρα εν έτει 2000 και 12. Το σπίτι μου ανήκει στους δανειστές ΤΟΥΣ. Γιατί; Γιατί να έχουν φτύσει αίμα οι άνθρωποι για να αποκτήσουν τα πράγματά τους και να έρθουν να πάρουν όλα; Γιατί; Επειδή ήταν αυτοί ΑΧΡΗΣΤΟΙ να κάνουν το καθηκον τους; Επειδή είναι οι υπέρτατοι μαγκες και καταπατούν το Συνταγμα;
Για ένα δάνειο 130 δις λένε. Ξέρετε που θα πάνε τα 190 δις; Στα δάνεια. Δάνειο για να καλύψουμε άλλα δάνεια. Κι ο ξαδερφός μου όταν θα του το εξηγήσω θα γελάει, είναι και 5 χρονών.
Είμαι 15 χρονών. Ξέρω εδώ μέσα θα ξεκινήσουν κάποιοι και θα κράξουν, γιατί απλά δε θα καταλάβουν. Ας ζούσα κι εγω με τα λεφτά τους. Μακάρι να ζούσα κι εγώ με 1000€ το μήνα. Μακάρι.
Η μάνα μου αγρότισσα και τα λεφτά δε φτάνουν ούτε να πάρεις τα λιπάσματα. Ο πατέρας μου έχει πεθάνει. Σε τι κράτος μεγαλώνω εγώ και άλλα τόσα παιδιά; Με τι ελπίδα για το μέλλον; Με τι κουράγιο θα ξυπνήσω αύριο; Με τι;
Η καρδιά μου δεν το αντέχει. Ήδη με πονάει. Δεν αντέχω άλλο, έχω εξαθλοιωθεί. Δεν μπορώ να βλάπω τόσο κόσμο έτσι. Δεν αντέχω να βλέπω τους ανθρώπους να δουλεύουν και να μην παίρνουν τα λεφτά τους. Δε μ'αρέσει. Ξέρω πρέπει να προσαρμοστώ. Αλλά όχι γαμώτο δε θα παίξω με τους κανόνες του δικού τους παιχνιδιού, όχι δε θα παίξω. Δε θα γίνω αλλο ένα πιόνι τους.
Ζήτησα απο τη μάνα μου να πάω στην Αθήνα σήμερα. Πήρα μια απάντηση κλασσική "Ναι πως, δε θα πάω εγώ να φάω ξύλο". έτσι δεν πάμε μπροστά. Αν δεν πάω εγώ εσύ ο άλλος τελειώσαμε. Δε θέλω όμως να δω το τέλος χωρίς να έχω προσπαθήσει να αλλάξω τους κανόνες του παιχνιδιού. Δε θα μείνω στο καπιταλιστικό τους σύστημα. Όχι, θα φύγω.
Στο σχολείο μου δεν έχουμε πετρέλαιο. Στο σπίτι το ίδιο. Δε με νοιάζει αυτό. Με νοιάζει που βλέπω στενοχωρημένη τη μάνα μου σα να σκέφτεται "Μάνα είμαι εγώ, πώς μεγαλώνω έτσι τα παιδιά μου;". Και δίκιο έχει. Πώς να μεγαλώσεις σε μια χώρα χωρίς μέλλον. Σε μια χώρα που ανήκει στους άλλους, πείτε μου πώς; Όταν αύριο μπορεί και να με σκοτώσουν για να πάρουν και τα 2€ που θα έχω μαζί μου. Όταν ο κόσμος θα αρχίσει να κλέβει χωρίς τύψεις. Πώς; Όταν σου ζητάνε λεφτά για το χαράτσι; Και όχι δεν το πλήρωσα. Δε θα πληρώσω κάτι το οποίο είναι ενάντια στο ίδιο μας το Σύνταγμα, όχι! Κι όμως κάποια εκατομμύρια πήγαν και το πληρώσαν. Δεν τα βάζω μαζί τους. Τα βάζω με αυτούς που νομίζουν πως ο λαος έχει λεφτά. ΔΕΝ ΕΧΕΙ. Λεφτά υπάρχουν λεγαν.. Που 'ντα; Αν υπηρχαν δε θα είμασταν εδω. Θα είμαστάν σε ολα τα κλαμπς της Αθηνας.
Μιλάω στο facebook με συμμαθητες μου. Δεν έχουν καταλάβει τη σημαντικότητα της κατάστασης. Γελάνε. Κι αυτό με εκνευρίζει.
Τώρα βλέπω στο ΣΚΑΙ γίνεται χαμός. Κάντε ενα ντου στη Βουλή.. Αλλά πού; Φέραν και Γερμανούς ματατζήδες εδώ. Σε λίγο θα φυγουμε να πάρουμε τα λεφτα απο τα ΑΤΜ. ΤΡΕΞΤΕ ΝΑ ΤΑ ΠΑΡΕΤΕ ΚΙ ΕΣΕΙΣ. ΟΣΑ ΠΡΟΛΑΒΕΤΕ!!!!
Δε γινεται άλλο. Η ψυχή μου δεν το αντέχει. Το μάτια μου δακρύζουν. Δακρύζουν γιατί ζω αυτά τα πράγματα. Ένα τελευταίο γιατί είπα πολλά. Θέλω να πω σε όλους σας:
Να καταφέρετε να κάνετε αυτά που οινειρεύεστε στη Ζωή σας. Καλή αντάμωση όπου και αν σας βρω. Θα είμαι πάντα διπλα σας ό,τι και να χρειαστείτε. Αν θέλετε το κιν μου στείλτε ενα πμ. Καλή τύχη και σε εσας και σε όλα σας τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Καλή σας νύχτα.
VIDEO 
