Kι εγώ αυτό σκεφτόμουν στην αρχή και οι γονείς μου αυτό μου λένε.
Αλλά σε ρωτάω....δεν είναι σαν να παραχωρούμε το τελευταίο μας δικαίωμα έτσι; Να μείνουμε στον τόπο όπου γεννηθηκαμε και μεγαλώσαμε; Ποιος θα μείνει εδώ; Οι γέροι, οι άρρωστοι και οι εξαθλιωμένοι;
Θα μου πεις, αν δεν έχω να φάω τι θα κάνω στην Ελλάδα; Είναι λυπηρό και ειλικρινά έχω αρχίσει να το σκέφτομαι εδώ και 2 χρόνια. Νιώθω ότι μου κλέβουν μπροστά στα μάτια μου το μέλλον και δεν μπορώ να αναντιδράσω.
Αλλά πραγματικά νομίζεις ότι το εξωτερικό είναι "παράδεισος"; Ότι θα μας περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες όταν οι ίδιοι δεν έχουν δουλειά;
Παιδιά, πρέπει να πατήσουμε γερά στα πόδια μας. Για κάποιους η φυγή μπορεί να είναι η μόνη λύση. Κάποιοι άλλοι μπορεί να μείνουν εδώ. Κάποιοι μπορεί να φύγουν και να ξαναγυρίσουν. Κάποιοι μπορεί να δειλιάσουν (είτε να φύγουν είτε να μείνουν). Κάποιοι άλλοι μπορεί να τα δουν όλα αυτά με αδιαφορία και απάθεια είτε γιατί ανήκουν σε αυτό το 1% που τα βρίσκει ούτως ή άλλως έτοιμα είτε επειδή είναι βόδια.
Δεν ξέρω τι θα κάνετε αλλά ειλικρινά αμφιταλαντεύομαι πολύ.