Βλέπω συνεχώς ανόμοια πράγματα να συγκρίνονται. Το κλάσιμο και το χέσιμο με το τσιγάρο. Τα πρώτα δύο, είναι πράγματα φυσιολογικότατα, μπορούν να χαρακτηριστούν και ως φυσιολογικές απολαύσεις, δεν μας βλάπτουν, αλλά καθόλου όμως. Παρ'όλα αυτά, δεν είναι κοινωνικά αποδεκτά, δε μπορεί κανείς να πάει να χέσει στη εκεί που κάθεται, αλλά μπορεί να καπνίσει. Ναι, είναι μια ανωμαλία και αυτή που μας δέρνει, να αποδεχόμαστε κοινωνικώς, πράγματα που μας βλάπτουν και να απορρίπτουμε άλλα που είναι φυσιολογικά, αλλά σχετίζονται με ταμπού. Βέβαια, στο χέσιμο θα μου πείτε, με τα διάφορα κολοβακτηρίδια, ίσως υπάρχει κίνδυνος για τους άλλους, αν υπάρξουν εστιες μόλυνσης. Ναι, αλλά επαναλαμβανω, είναι πράγματα ανόμοια. Χέσιμο και κλάσιμο, ο οργανισμός τα έχει ανάγκη, για να ανακουφιστεί, να αποβάλει ουσίες, δε ζει χωρίς αυτά.
Το τσιγάρο, totally different, πιο totally, δε γίνεται.
Αν όσοι καπνίζουν, το κάνουν εξαιτίας της αμαθειας τους και της αδυναμίας τους, για ποιο λόγο να επιβαρύνουν τους άλλους για τη συγκεκριμένη αμάθεια?
Το ότι μπήκαν όρια στη χρήση του τσιγάρου, δε λέει κάτι. Ένα σπάσιμο νεύρων στους καπνιστές ήταν στην αρχή, μια προσωρινή, και μηδαμινή δικαίωση για τους μη καπνιστές, και η κοροϊδία συνεχίζεται.