Ναι, γιατί θέλει να ελπίζει πως η ζωή δεν τελειώνει εδώ. Δεν καθιστά αυτό, όμως, την μεταθάνατον ζωή πιο αληθινή ή πιο ψεύτικη.
Μπερδεύτηκα, εννοούσα πως είναι ανάγκη της ψυχής, και πως είναι ανθρώπινη.
Κι εγώ ελπίζω ότι όταν πεθάνω, θα πάω σε έναν κήπο με δέντρα που θα έχουν φύλλα σε όλα τα χρώματα της ίριδας, θα έχουν βιβλία για καρπούς, ενώ τα σύννεφα θα ρίχνουν ζαχαρωτά στη γη, και το σιντριβάνι θα λειτουργεί με ice tea λεμόνι από τα lidl ή με lipton ice tea peach, οι λίμνες θα έχουν μέσα γοργονανθρώπους, και οι θάμνοι θα βγάζουν παλιό χωριάτικο ολλανδικό τυρί. Δε σημαίνει ότι είναι πιο αληθινός ή πιο ψεύτικος ένας τέτοιος κήπος...
Ακόμα και η πίστη μόνη της (αποδοχή του γεγονότος πως ο Ιησούς Χριστός αναστήθηκε κλπ.) δεν φτάνουν, χρειάζεται να εκδηλώσεις την πίστη σου. Πώς? Η Γραφή λέει πως γίνεται μέσω της έμπρακτης αγάπης στους συνανθρώπους.
Οι πράξεις μετράνε. Ναι, άμα σκέφτεσαι πως θες να σκοτώσεις μικρά παιδιά, εντάξει...σίγουρα δεν θα μετρηθεί για καλό, αν και το ότι αντιστάθηκες σε αυτό είναι κάτι, είναι ένας αγώνας. Ο άλλος αγώνας είναι να το ξεχάσεις τελείως.
Δηλαδή λες ότι οι πράξεις έχουν για το Θεό μεγαλύτερη σημασία από τις προθέσεις; Κι όμως, κάποιος προτίθεται να κάνει κάτι και έχει και του δοθεί η ευκαιρία, θα το κάνει, έτσι δεν είναι; Αν ο Θεός λοιπόν του τη στερήσει, δε θα είναι πολύ υποκριτικό;
Έτσι ήταν η προφητεία. Να τους δώσει τα πάντα, να τους εμπιστευτεί, μέχρι και τον Μεσσία να τους στείλει...κι αυτοί να Τον προδώσουν, τυφλωμένοι από την εξουσία και την αλαζονεία.
Ποια προφητεία; Και γιατί ο Θεός να παρουσιάζει αυτή τη συμπεριφορά; Μήπως οι Εβραίοι είναι ανώτεροι από τους άλλους λαούς;
Το ότι ξαφνικά είπε "Α! Είδα τον Χριστό! Δεν θα κυνηγάω άλλους Χριστιανούς πια! Πάω να κηρύξω και μετά να με αποκεφαλίσουν, επειδή θα είμαι Χριστιανόυς!" πώς το εξηγείς?
Θεωρώ ότι, ως (δήθεν) "θαυματουργό" γεγονός μέσα στην Α.Γ., η μεταστροφή του Σαούλ ήταν μια διήγηση είτε ψεύτικη, με σκοπό να παρακινήσει εθνικούς να γίνουν χριστιανοί, είτε βασισμένοι σε ορισμένα αληθινά γεγονότα. Μπορεί ο Παύλος να ήταν φαντασιόπληκτος. Μπορεί να ήταν ψυχοπαθής. Μπορεί να μετάνιωσε για τους διωγμούς που εκτέλεσε, όταν είδε πόσο σκληροί ήταν. Μπορεί να τον δωροδόκησαν. Μπορεί να είχει προβλήματα με τους Ιουδαίους. Υπάρχουν χίλια μπορεί. Η Α. Γραφή δεν έχει χαρακτήρα ιστορικό. Όπως και τα έπη του Ομήρου, μας δίνουν ορισμένα ιστορικά στοιχεία, αλλά απέχουν πολύ από το να διηγούντια τα τετελεσμένα.
Η απιστία κι ο εγωϊσμός είναι τα μόνα πράγματα που μπορούν να μας οδηγήσουν εκεί, αλλά υπάρχει η ελπίδα του Θεού πως η (Χριστιανική?) αγάπη θα παραμείνει ακόμα και σε έναν κόσμο ακόμα και χωρίς τον Χριστιανισμό.
Ποιο είναι το "εκεί";
Η αγάπη δεν είναι χριστιανικό προνόμιο/εφεύρεση, απλώς αποτελεί βασική πρακτική (θεωρητικά) της χριστιανικής φιλοσοφίας.
Τον γνωρίζεις μέσα από τον Λόγο Του.
Και πώς μπορώ να ξέρω ποιος είναι ο Λόγος του; Η Α. Γραφή, θα μου πεις; Η Αποστολική Διδασκαλία; Κάποιο άλλο κείμενο; Έτσι θα πρέπει, ωστόσο, να εμπιστευθώ πρώτα
ανθρώπους...
Εκτός αυτού, δεν έχω κι έτσι την ευκαιρία να κάτσω να συζητήσω μαζί του, σαν δάσκαλος προς μαθητή (σημειωτέον, σήμερα οι μαθητές δεν είναι απλώς παθητικοί δέκτες μέσα στο μάθημα, αλλά μαθαίνουν και στον καθηγητή πολλές φορές πράγματα)...
Ακριβώς, γι' αυτό σου λέω άσε με να τα ξεκαθαρίσω πρώτα.
Άμα δηλαδή δε τα ξεκαθαρίσεις;
Η κοινωνία μας δεν πιστεύει στην ανιδιοτελή αγάπη.
Ποιος το λέει; Μπορεί να μην την εφαρμόζει. Και πολλοί μπορεί όντως να μην πιστεύουν σε αυτή. Αλλά ως προϋπόθεση για μια τέλεια κοινωνία και ως ένα χαρακτηριστικό του σωστού ανθρώπου (που είναι πράγμα σχετικό -κατά τη γνώμη μου-, ακριβώς επειδή η έννοιά του μπορεί να μεταβάλλεται από άνθρωπο σε άνθρωπο, από πολύ έως λίγο), είναι αποδεκτή από τη φιλοσοφία, και τους περισσότερους -σχεδόν όλους, θα έλεγα- κοινωνικούς θεσμούς.
Η ψυχή μας είναι κάτι που σηκώνει πολλή κουβέντα, και πάλι. Θα διαφωνήσω μαζί σου, την ψυχή την αντιλαμβανόμαστε ακριβώς επειδή είναι κομμάτι του εαυτού μας. Αν θες να συζητήσουμε για την ψυχή, υπάρχει ξεχωριστό τόπικ, θα ήταν κι αυτό ενδιαφέρον (αν και έχω εξαντλήσει τη συζήτηση με άλλα άτομα, πάντα βρίσκεις καινούρια όταν συζητάς με κάποιον άλλο
).
Επίσης, η πίστη δηλώνει αγάπη προς τον Θεό. Δύο είναι οι μεγάλες εντολές πάντως, εξίσου σημαντικές:
α)Αγάπη προς τον Θεό.
β)Αγάπη προς τον συνάνθρωπο.
Δε μπορώ να αγαπήσω κάποιον που δεν ξέρω. Και κάποιον που δε μου δίνει λόγο να το κάνω.
Γρήγορη ερώτηση: τι έχεις διαβάσει από την Βίβλο?
Έχω διαβάσει μια συντετμημένη έκδοση της Βίβλου -εγκεκριμένη από κάτι θεολόγους, η νονά μου μού την έκανε δώρο-. Αλλά δεν έχω διαβάσει ολόκληρη τη Βίβλο, και δε θα το έκανα. Ξέρω πάνω-κάτι τί λέει, και δε χρειάζεται, ούτε και είναι επιθυμητό, να τη διαβάσω, θα ήταν πολύ βαρετό
.
Ναι, δεν είπα ότι σημαίνει πως υπάρχει. Απλά ούτε εγώ ούτε εσύ μπορούμε να το ξέρουμε στα σίγουρα. Οπότε, ό,τι και να λέμε, δεν έχει νόημα.
Να υποθέσω ότι σε εκφράζει ο μηδενισμός (όχι στα πάντα, σε φιλοσοφικό επίπεδο μιλάμε πάντα);
