έλα σκάσε φίλε
εχω παραγγείλει πίτσες
Αν ξαναπαραγγείλεις πίτσες χωρίς να μου προσφέρεις το ποσοστό που μου αναλογεί θα σε δείρω γιατί είμαι νταής.Ουγκ.
Καταρχήν για ποιό είδος "αγάπης" αναφέρεσαι και από πότε η αξιολόγηση ενός συναισθήματος γίνεται με βάση την σπανιότητα εμφάνισης; (και η απόγνωση είναι σπάνιο συναίσθημα..) Πως ορίζεις την αγάπη εσύ; Η αξιολόγηση γίνεται με βάση την συνολική πληρότητα που σου δίνει το συναίσθημα αυτό αλλά και την αξία που έχει για τους υπόλοιπους. Τι αξία έχει να πιστεύω ότι "αγαπάω" ένα πρόσωπο, π.χ. την γυναίκα μου και στην δουλειά μου να κόβω τις φλέβες μου, να είμαι στα δικαστήρια με τους συγγενείς μου ή να έχω ως μόνο κίνητρο την συσσώρευση πλούτου.
Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι η αληθινή αγάπη δεν είναι ένα συναίσθημα που σε πιάνει και σε αφήνει μία στα 15 χρόνια. Τι αξία θα είχε αλήθεια ένα τέτοιο συναίσθημα. Είναι μία κατάσταση που θέλει δουλειά και εσωτερική αναζήτηση για να την κατακτήσεις. Δεν είναι ένα συναίσθημα που έρχεται να καλύψει κενά οι ανασφάλειες, είναι ένα συναίσθημα για γνήσια ανιδιοτελή προσφορά στον συνάνθρωπο. Προυποθέτει αυτογνωσία, ταπείνωση και κάμψη του εγωισμού, δύσκολα πράγματα για τον σημερινό άνθρωπο. Για αυτόν τον λόγο έχει αξία.
Τα διαμάντια έχουν αξία γιατί είναι σπάνια.
Ο χρυσός έχει αξία γιατί είναι σπάνιος.
Ο λευκόχρυσος είναι σπανιότερος απ'τον χρυσό και έχει μεγαλύτερη αξία.
Έτσι πάει...και η απόγνωση παίρνει "μεγάλη τιμή",αλλά αρνητικά,επειδή είναι άσχημο συναίσθημα,πες -60.
Αν απ'το 0,που θέτουμε το συνηθισμένο μας attitude απέναντι στους γύρω μας,εκτοξευθούμε στο 80,που είναι η τιμή για τις exceptional περιπτώσεις αγάπης,υπάρχουν δύο περιπτώσεις:
-τα άτομα that we love the most και πριν βρίσκονται στο 80 παίρνουν ένα additional 80 και εκτοξεύονται στο 160,οπότε πλέον έχουμε 80=φυσιολογικό και 160=exceptional,άρα στην ουσία μπορούμε να θέσουμε όπου 80 το 0 και να το 160 θα ξαναγίνει 80 οπότε πρακτικά δεν άλλαξε τίποτα.
-αγαπάμε τους πάντες equally,άρα η αγάπη χάνει κάθε ουσία,αφού δεν υπάρχει αξιοκρατικό distribution,δεν έχει νόημα να παλέψεις για να κερδίσεις μια θέση στην καρδιά κάπου,αφού την έχεις a priori.Με άλλα λόγια,αφεντικά και δούλοι,τα ίδια σκατά γίναμε ούλοι.Το ίδιο αγαπάω τους φίλους μου,την κοπέλα μου και τον Καρατζαφέρη και τον Πάπα,τα πάντα όλα,πλήρης ομογενοποίηση.Αυτό είναι τελείως ανορθολογικό και εξευτελιστικό για όσους αξίζουν όντως αυτό το συναίσθημα και το έχουν κερδίσει εμπράκτως.Η αξία της αγάπης είναι ότι είναι ιδιοτελής,ότι πρέπει να μου δώσεις κάτι για να στη δώσω.
Δε γίνεται φύσει να είναι ανιδιοτελής (είμαστε εγωιστές) και δε θα είχε καμία αξία έτσι,θα την έπαιρνες σαν να ήταν αέρας,ένα τίποτα.Όταν λέμε "σ'αγαπώ" περιμένουμε ν'ακούσουμε "και 'γω",είναι αμφίδρομο το συναίσθημα,δε γίνεται να μιλάμε για άνευ όρων διάδοση.
