Το πρόβλημα για τα πανεπιστήμια δεν ήταν ο όγκος προετοιμασίας. Το πρόβλημα ήταν η απροθυμία των καθηγητών. Δεν γίνεται σε ένα μάθημα ο καθηγητής να έχει ενημερώσει πώς θα διεξαχθεί η διαδικτυακή εξεταστική από τον Μάιο και σε άλλο μάθημα ο καθηγητής να στέλνει μήνυμα το προηγούμενο βράδυ. Και, ας μην γελιόμαστε, το μοτίβο ήταν, λίγο-πολύ, ίδιο:
Ανέβαζαν θέματα στο elearning, επιτήρηση σε δωμάτια στο zoom με κάμερες και μικρόφωνα, σκάναρες και ανεβάζες τις απαντήσεις στο elearning ή έστελνες με mail. Το ότι το zoom έπεφτε όταν είχε πάνω από 30 άτομα, επειδή ο καθηγητής δεν είχε διαμορφώσει το λογαριασμό του είναι ζήτημα απροθυμίας του ίδιου και όχι κάποιο άλλο πρόβλημα.
Το ΕΑΠ ανακοίνωσε διαδικτυακές εξετάσεις τον Απρίλιο. Τα λοιπά πανεπιστήμια μέχρι και τον Ιούνιο στρουθοκαμήλιζαν. Χρόνο να προσαρμοστούν και να προετοιμαστούν είχαν, συνειδητά επέλεξαν να μην τον αξιοποιήσουν.
Μου είχε μείνει η εντύπωση ότι είχαν ανακοινώσει συνεργασία με εταιρία που θα διασφάλιζε τις εξετάσεις. Εν πάση περιπτώσει, ό,τι και εάν έκαναν, το θέμα παραμένει ότι αναγνώρισαν τα προβλήματα της κατάστασης και προσπάθησαν να τα αντιμετώπισουν όσο νωρίτερα γίνεται. Εμένα, φερ' ειπείν, με ενοχλεί που η εξεταστική του μεταπτυχιακού ξεκινούσε, κανονικά 27/5, επειδή αργήσανε να ξεκινήσουν τα διαδικτυακά μαθήματα έφυγε για 10/6 και, επειδή δεν οργανώθηκε τίποτα ξεκινήσαμε 22/6.
Μας έβαζαν έξτρα διαδικτυακές διαλέξεις, ώστε να γεμίσει το κενό των 2 εβδόμαδων, το οποίο δημιουργήθηκε χωρίς λόγο. Εάν αυτό δεν είναι ένδειξη ανοργανωσιάς και αδιαφορίας, τότε τι είναι;