Φίλοι/φίλες θα σας μεταφέρω και τη δική μου ταπεινή άποψη (νομίζω ότι δικαιούμαι μετά από πολυετή εμπειρία στη βαθμολόγηση γραπτών πανελληνίων):
Ως προς τη γενική εικόνα του γραπτού : σαφώς ένα ευανάγνωστο και χωρίς μουτζούρες γραπτό συνιστά πλεονέκτημα, ωστόσο αυτό δε σημαίνει ότι κάνοντας μουτζούρες, ορθογραφικά και συντακτικά λάθη, θα χάσεις οπωσδήποτε βαθμούς, τουλάχιστον στα μη φιλολογικά μαθήματα. Βέβαια σε περιπτώσεις που ο βαθμολογητής αμφιταλαντεύεται σε μία ελλιπή απάντηση να βάλει κάποιες μονάδες, μπορεί αυτό να λειτουργήσει ανασταλτικά.
Ως προς την παπαγαλία : έχω την ευκαιρία να διδάσκω και να διορθώνω ΑΟΔΕ, ένα κλασικό μάθημα παπαγαλίας. Ηπροτροπή από τους καθηγητές σας να μαθαίνετε πιστά τα γραφόμενα στο σχολικό βιβλίο είναι ορθή. Όχι γιατί άμα γράψετε με δικά σας λόγια την απάντηση θα χάσετε σίγουρα μονάδες, αλλά γιατί σε μία τέτοια περίπτωση μπαίνει η υποκειμενική κρίση του βαθμολογητή ο οποίος μπορεί να καλυφθεί από την απάντηση ή μπορεί και όχι. Είναι ένα ρίσκο που (αν είναι εφικτό) δεν πρέπει να πάρετε. Έπειτα είναι και αυτό που ανέφερε νωρίτερα κάποιος φίλος, ότι δηλαδή πρέπει να ξεχωρίσει ο άριστος από τον πολύ καλό μαθητή. Από τη στιγμή που στο ΑΟΔΕ δεν υπάρχουν ασκήσεις ή ερωτήσεις κρίσεως, πρέπει να υπάρχει κάποιος τρόπος ώστε να ξεχωρίσουν τα γραπτά.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.