Δεν έχω βρει ένα σίγουρο τρόπο. Αρκετές φορές έχω σχολιάσει πράγματα αλλά ως απάντηση παίρνω κάτι με το γενικό υπονόημα "και τι να κάνουμε; έτσι είναι!". Μάλιστα κάποιος από τους μετά- που διαφώνησε ανοιχτά με κάτι, απλά μάλωσαν και "έφυγε". Ναι αυτά δεν είναι ωραία, και εγώ ακόμη είμαι πολύ μικρή για να τα έχω δει όλα από μέσα. Άρα, τι να πω; Με αυτά τα δεδομένα που έχεις, προχωράς.. δε δίνεις σημασία σε κάποια πράγματα και είσαι προετοιμασμένος ότι μπορεί και να σε "ρίξουν" μια μέρα.
Όσο για την προσωπική ζωή, φυσικά και μπορεί να υπάρχει και να μη παραμελείς τον εαυτό σου. Αυτό αν το κάνεις είναι μεγάλο λάθος. Ίσα ίσα, όταν φροντίζεις τον εαυτό σου και κάνεις πράγματα που σε γεμίζουν, ξεκλέβεις χρόνο αποκλειστικά για εσένα, τότε θα αποδώσεις και πολύ καλύτερα στη συνέχεια. Διαφορετικά φτάνεις σε ένα σημείο να νιώθεις φυλακισμένος και να μισείς αυτό που κάνεις.
Έπειτα, δεν έχει σημασία η ποσότητα αλλά η ποιότητα αυτών που θα κάνεις. Και το βασικότερο από όλα είναι να κρατάς γερές τις σχέσεις που είχες από πριν. Οικογένεια, φίλοι, σχέση, ό,τι είναι. Αυτοί είναι οι άνθρωποί σου. Και μία συμβουλή που μου έχει δώσει μια μεταδιδακτορικός είναι ότι από τον χώρο δύσκολα κάνεις φιλίες. Από την άλλη, βλέπω άτομα με οικογένειες, παιδιά κτλ. Δεν έχουν πολύ χρόνο, σίγουρα, αλλά κάπως τα καταφέρνουν.
Γενικότερα, προτιμώ να συνεργάζομαι με άτομα που θα σου πουν τα πράγματα με το όνομά τους και ξεκάθαρα, και που είναι λίγο "χύμα" να το πω.. χωρίς καθωσπρεπισμούς και το ύφος "είμαι πιο πάνω από όλους". Αυτό το εκτιμώ πολύ.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.