Αυτό το λες απο την πλευρά σου Πάνζερ που έχεις πάρει μια γεύση και απο τους δύο τομείς. Η πλειοψηφία του κόσμου δεν μπορεί να σκεφτεί έτσι. Είτε δεν έχουν όλοι ικανότητες, είτε τον χρόνο, την υπομονή και την όρεξη να τρέχουν να χωθούν σε διεπιστημονικά πεδία(με μεγάλο ρίσκο κιόλας) για μια ελαφρώς καλύτερη πιθανότητα να βρουν εργασία. Οι περισσότεροι εαν η κατάσταση φτάσει στο αμήν, απλώς θα αλλάξουν εντελώς πεδίο εαν είναι να κάνουν μια αλλαγή.
Aκριβώς. Εξάλλου είναι πολύ δύσκολο κάποιος να πάρει το ρίσκο να αλλάξει πεδίο με νέες σπουδές από το μηδέν. Δεν σημαίνει ότι επειδή κάποιοι το κάνουν, μπορεί και αυτό να αποτελεί κανόνα. Επίσης οι σπουδές στην Ελλάδα δεν έχουν καμία διασύνδεση με την αγορά εργασίας διότι το δημόσιο σχολείο αλλά και το Πανεπιστήμιο δεν προετοιμάζουν για την αγορά εργασίας (εκτός της Ιατρικής και της Νομικής λόγω του κρατικισμού) γι' αυτό και βλέπουμε μια μόνιμη αφασία σε άλλες επιστήμες π.χ. Γεωλογία, Μαθηματικά, Χημεία, Επιστήμη Περιβάλλοντος, Αεροναυπηγική κτλ. Δεν είναι ότι υποβαθμίζονται εν γένει οι φιλολογικές επιστήμες αλλά και γενικά ένα φάσμα επιστημών που δεν σχετίζονται άμεσα με το κράτος υπηρεσιών, και άρα δημόσιο. Από τη στιγμή που η χώρα μας είναι ένα απέραντο δημόσιο, είναι λογικό επιστήμες που απαιτούν μια πιο ολοκληρωμένη και σύγχρονη οικονομία να είναι στο περιθώριο. Στο ελληνικό κράτος γενικά οι σπουδές δεν αποδίδουν σε επίπεδο τεχνολογικής και κάθετης βιομηχανίας. Η Δανία φτιάχνει τεχνολογία ή κατασκευές ενώ εμείς εισάγουμε τεχνολογία όπως και κατασκευές.
Έτσι βλέπουμε νέους να μεταναστεύουν, να αλλάζουν δουλειές ή και επιστημονικά πεδία ή ακόμη να στρέφονται σε πιο τεχνικά επαγγέλματα γιατί πρέπει κάπως να βιοποριστούν. Δεν μπορούν να φύγουν όλοι στο εξωτερικό για πολλούς λόγους, ούτε να σπουδάζουν μέχρι τα 40 τους για να δοκιμάζουν επιστήμες μέχρι να δουν αν θα τους "κάτσει" το λαχείο της εργασίας. Η ζωή όμως δεν προχωράει.
Πιστεύω ότι αν κάποιος δεν μπορεί να πετύχει εύκολα στην βασική του επιστήμη, είναι αρκετά δύσκολο όσα μεταπτυχιακά και να κάνει, ή στροφές σε άλλες επιστήμες, να φτιάξει μια νέα επαγγελματική σταδιοδρομία γιατί επέρχεται η κόπωση και ο χρόνος που είναι εναντίον της θέλησης. Η πρώτη επιστήμη είναι το πρώτο βάπτισμα και η ολοκλήρωση του ανθρώπου ως ενήλικα. Από εκεί και πέρα είναι απλά η συντήρηση και η πιθανή επιμόρφωση πάνω σε ένα επάγγελμα. Γιατί αλλιώς αποδίδει κάποιος στα 25 του και αλλιώς στα 35 του ή στα 47 που βλέπεις ζευγάρια να προσπαθούν να χωθούν στο δημόσιο δίνοντας εξετάσεις 2-3 φορές στο ΑΣΕΠ μήπως και πετύχουν. Υπάρχει μια έντονη απελπισία και τα πράγματα δεν πάνε καλά στην ελληνική αγορά εργασίας. Αντιθέτως, αν κάποιος θέλει μπορεί να δοκιμάσει ως ελεύθερος επαγγελματίας να κάνει κάτι άλλο από αυτό που σπούδασε και το οποίο πάλι δεν είναι για όλους. Μεγαλώνοντας βλέπω ότι όταν ακούω για πετυχημένους πάντα λέγεται η μισή αλήθεια. Κανείς δεν σου λέει το μυστικό της ζωής του, την ακριβή διαδικασία που ακολούθησε και πέτυχε που ακόμη και αν σου πει, ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός και άρα δεν θα πετύχει σε σένα.
Γι' αυτό θα πρέπει ο καθένας να κάνει αυτό που μπορεί και να ξέρει τα όρια του. Δεν είναι κακό να λέμε ότι αυτό μπορούμε και με αυτό πορευόμαστε, διότι κάτι νεοφιλελέ απόψεις «δοκίμασε τα όρια σου» ή «κάνε υπερβάσεις» ή «κυνήγα τα όνειρά σου» (που ακριβώς δεν είναι αυτό που λέμε, βρες αυτό που σε ικανοποιεί) έχουν οδηγήσει κόσμο σε καταστροφικές επιλογές που είτε έχασαν πολλά λεφτά, κυρίως χρόνο από τη ζωή τους με μεγάλο κόστος στην ψυχοσωματική τους ισορροπία.
