Το πρόβλημα είναι ότι στην χώρα μας, τα περισσότερα μεταπτυχιακά προγράμματα (για να μην πω όλα), από όσο έχω ψάξει σε προγράμματα σπουδών και έχω μιλήσει με μέλη ΔΕΠ είναι εφαρμόσιμα στον ..ΟΑΕΔ διότι δεν υπάρχει η παραγωγική βάση για τις real applications. Σπουδές, σπουδές και ουσία μηδέν. Αν δείτε, οι περισσότερες διπλωματικές είναι σε θέματα θεωρητικής φύσεως ακόμη και σε πειραματικές επιστήμες π.χ. χημεία. Ενδιαφέρον το παραπάνω μεταπτυχιακό, όπως και τα μεταπτυχιακά του Πολυτεχνείου. Όμως, πού θα εφαρμόσει τις αμφιθεατρικές γνώσεις της ξενόγλωσσης βιβλιογραφίας στην χώρα μας όταν ακούμε συχνά ότι δεν έχουμε σύγχρονα εργαστήρια, διασύνδεση με (ανύπαρκτες) βιομηχανίες ελληνικής τεχνολογίας,...κλπ; ε; Κάθε χρόνο μας ενδιαφέρει μόνο πόσοι και αν μπαίνει ο κόσμος στα Πανεπιστήμια και όχι αν θα εφαρμόσει κάπου ρεαλιστικά αυτό που χρυσοπλέρωσε η οικογένειά του σε μηνιάτικα. Καλά τα προγράμματα σπουδών με τους συναρπαστικούς τίτλους μαθημάτων, τα πάρτυ της ΔΑΠ-ΠΑΣΠ,.. και η κοροϊδία με τις σημειώσεις παραμονή της εξεταστικής. Εν τέλει, τι μένει από όλο αυτό το θέατρο της Πανεπιστημιακής εκπαίδευσης στην Ελλάδα; 40 μαθήματα μπερδεμένα και μισομαθημένα στο μυαλό;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.