Άρχισε πράγματι να ψηλώνει ο νους της. Είχε παραλογίσει επιτέλους:
Η Φραγκογιαννού είχε αρχίσει να υπερβαίνει τα όρια της λογικής συμπεριφοράς και στο τέλος έφτασε τον παραλογισμό, στα όρια της ψυχοπάθειας, αφού πίστευε ότι σκοτώνοντας ένα μικρό κορίτσι θα το απάλλασσε από τα βάσανα της ζωής, θεωρώντας μάλιστα αυτή της την πράξη ως θεάρεστο έργο.
Η γραία Χαδούλα εύρε τον θάνατον .. μεταξύ της θείας και την ανθρώπινης δικαιοσύνης.
Η απόδοση της ανθρώπινης δικαιοσύνης θα ήταν η επιβολή κάποιας αυστηρής ποινής, πιθανόν της θανατικής. Ως προς τη θεϊκή δικαιοσύνη ο συγγραφέας εννοεί τη συγχώρεση που θα έδινε ο Θεός για τα εγκλήματα ύστερα από τις τύψεις, την μετάνοια και την εξομολόγηση της Χαδούλας. Αυτή η θεία δικαιοσύνη θα αποδιδόταν από την αντίπερα όχθη. Όμως, ανάμεσα στις δύο όχθες η ηρωίδα βρήκε το θάνατο. Ωστόσο, θα μπορούσαν να γίνουν κάποιες προεκτάσεις: ουσιαστικά, ο θάνατος της Χαδούλας αποτέλεσε απονομή δικαιοσύνης από μέρος του θεού όχι ως φιλεύσπλαχνου και μεγάθυμου πατέρα που συγχωρεί όσου μετανοούν, αλλά ως αυστηρού κριτή και τιμωρού, επειδή τα εγκλήματα ήταν τόσο βαριά, που δεν ήταν δυνατό να συγχωρεθούν. Έτσι, η δικαιοσύνη του αυστηρού Θεού πρόλαβε και την άφεση και την ανθρώπινη δικαιοσύνη.
Νομίζω ότι σε αυτά τα πλαίσια μπορείς να κινηθείς...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.