Ἀγαπητὴ Τζώρτζια, ποὺ σπουδάζεις στὸ ἴδιο πανεπιστήμιο τὸ ὁποῖο τελείωσα, ὅταν θὰ κάνῃς μὲ τὴν Γκότση (πολὺ καλὴ καθηγήτρια) στὸ δεύτερο ἑξάμηνο Παπαδιαμάντη (ἐγὼ εἶχα τὴν Ἀθήνη), ῥώτησέ την νὰ λάβῃς μιὰ ἐμπεριστατωμένη ἀπάντηση. Ἂν μποροῦσα πάντως ἐγὼ νὰ προσεγγίσω αὐτὸ τὸ θέμα, θὰ ἔλεγα ὅτι αὐτὴ ἡ ῥήση τοῦ Παπαδιαμάντη εἶναι ἕνα λογοτεχνικὸ εὕρημα ὥστε ὁ Παπαδιαμάντης νὰ «γειώσῃ» τὸν ἀναγνώστη καὶ νὰ ἀντιληφθῇ ὅτι αὐτὸ ποὺ τότε γι' αὐτὸν ἦταν ἕνα ὄνειρο, δὲν εἶναι ἄλλο παρὰ μιὰ συνηθισμένη γυναῖκα. Ἁπλῶς τότε τὸ μυαλό του τὴν ἔκανε νὰ μοιάζῃ ἀλλιῶς. Ὁ χαρακτηρισμὸς «θυγάτηρ τῆς Εὔας» εἶναι κοινὸς τόπος στὰ κείμενα τοῦ Παπαδιαμάντη καὶ δὲν ἐκφράζει ἀπαραιτήτως μισογυνισμό. Ὅταν κάποιος βλέπῃ τὰ λεγόμενα ἑνὸς συγγραφέα μέσα ἀπὸ τὸ πρῖσμα συγκεκριμένων ἰδεολογικῶν ἀντιλήψεων, τότε εἶναι εὔκολο νὰ παρανοήσῃ τὰ λεγόμενά του...