(Eυχαριστώ, θα το διορθώσω κι εγώ για να μην μπερδευτούν οι επόμενοι που θα το διαβάσουν..)
ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ της αρχαίας ελληνικής γλώσσας - Δημητρίου Ε. Πασχαλίδη - Εκδόσεις ΖΗΤΗ ( Θεσσαλονίκη, πρέπει να είναι).
Το θέμα με τις φωνές και τις διαθέσεις με μπέρδευε κι εμένα- το ξεκαθάρισα με τη βοήθεια των ξένων γλωσσών,(γαλλικά-ιταλικά) οι οποίες έχουν ξεκάθαρη τη μέση διάθεση:
Je me lave= πλένομαι. Χρησιμοποιούν, δηλαδή, τις
αυτοπαθείς αντωνυμίες (me, te, se, κλπ).
Έτσι είναι σαφής ο διαχωρισμός μεταξύ μέσης και παθητικής διάθεσης.
Τα ρήματα μέσης διάθεσης έχουν συνήθως καταλήξεις παθητικής φωνής.
Αλλά, ερώτηση:
Στη φράση:
Ο αετός πετά.
Το ρήμα είναι στην ενεργητική φωνή (καταλήγει σε -ω).
Σε τι διάθεση, όμως, βρίσκεται; Μέση.

Ας συνδράμουν κάποιοι φιλόλογοι, προς επίρρωσιν ή μη.

Με το παράδειγμα αυτό, θέλω να καταδείξω ότι είναι άλλο πράγμα η διάθεση και άλλο η φωνή.