Βάλε αυτό το "μίσος" από τη μια και βάλε και την αγάπη του κάθε Μιχάλη και Klaus Meine από την άλλη. Τι κάνει πιο καλό στον ακροατή. Τι κάνει πιο καλό στη σκέψη. Τι κάνει πιο καλό στη μουσική.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η τέχνη δεν είναι τέχνη όταν υπηρετεί μια ιδεολογία. Είναι αυτό που λέμε στρατευμένη τέχνη. Η τέχνη γενικά πιστεύω πως είναι για τους ανθρώπους για να τους βοηθήσει να ξεφύγουν από κάποιοες άσχημες καταστάσεις και όχι για να τους καθοδηγήσει. Ή ακόμη, δεν είναι για να λύσει τα ποικίλα κοινωνικοοικονομικοπολιτικα-και-δε-συμμαζεύεται προβλήματα, αλλά για να βοηθήσει να αποφευχθούν, εξευγενίζοντας και καλλιεργώντας τους ανθρώπους. Γι' αυτό τι προτιμάς μιας και είμαστε στο τραγούδι; Ένα κομμάτι που κατακρίνει τα πάντα, αρχές, κυβερνήσεις και υποστηρίζει την αναρχία, ή κάτι που θα σε ηρεμήσει και θα σου διδάξει να βρίσκεις την ευθύνη πάντα στον εαυτό σου, για να βελτιώσεις τον κόσμο;;; Στο κάτω κάτω, η μουσική συγκεκριμένα, είναι για να εκφράσει καταστάσεις που δεν εκφράζονται με άλλο τρόπο (Beethoven) και δυστυχώς το μίσος και η κάθε είδους αγανάκτηση μπορεί πολύ εύκολα να εξωτερικευθεί...
Όσο για το λεξιλόγιο (και όχι μόνο), πραγματικά μπορεί να με κρίνετε, αλλά η μουσική είναι ψυχαγωγία. Άγει την ψυχή και το πνεύμα προς τα υψηλότερα, τα ιδανικά και δεν τη διασκεδάζει σε κάθε είδους ακαθαρσίες. (Πολύ φιλολογικά μου βγαίνουν, αλλά με πιάνει ένα κάτι όταν μιλώ για μουσική...
-----------------------------------------
Μελωδία είναι μια ακολουθία νοτών και συνεπώς και με καθαρά μουσικά κριτήρια δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη χροιά. Επίσης μιας και ανέφερες το heavy metal (δεν είμαι κανένας υπερασπιστής του είδους υπάρχουν άλλοι εδώ για αυτό), μάλλον δεν έχεις ακούσει αρκετά πράγματα για να λες αυτό που λες. Υπάρχουν εξαιρετικοί τραγουδιστές. Αν είσαι και soprano όπως λες με εκπλήσσει που απορρίπτεις το είδος με τόση ελαφρότητα. Άκου για παράδειγμα τον Michael Kiske στο Keeper of the Seven Keys ή τον Geoff Tate στο Take Hold of The Flame (απλά παραδείγματα) και θα διαπιστώσεις ότι δεν ουρλίαζουν για να εκφράζονται. Δε σου λέω ότι πρέπει να σου αρέσει το είδος σώνει και καλά, αυτό προφανώς δεν έχει νόημα. Σου λέω να κρίνεις τους τραγουδιστές με όσο γίνεται αντικειμενικότερα μουσικά κριτήρια. Με τη σφαιρική γνώση της μουσικής δε νομίζω να έχεις πρόβλημα.
Ok, τώρα ντρέπομαι, μετά από το κήρυγμα που έβγαλα. Είναι αλήθεια πως είμαι αρκετά φανατισμένη με τη μουσική, όχι ότι θέλω όλοι να ακούν τη μουσική μου, αλλά δεν καταλαβείνω πως γίνεται να μην την ακούν... Το θέμα με την ξένη μουσική (γενικά, αλλά και περισσότερο με τη μέταλ) είναι πως πρόκειται περισσότερο για τρόπο σκέψης και ιδεολογία, με την οποία εγώ δε συμφωνώ. Επίσης, δεν μπορώ να είμαι οπαδός ενός συγκροτήματος του οποίου τα μέλη δε με εμπνέουν, με τον τρόπο που ζουν για κάποιο ιδανικό, για κάτι όμορφο στη ζωή μου...Πώς μπορώ να ακολουθώ τις ιδέες κάποιοων πρεζάκηδων, που αλλάζουν γυναίκες κάθε βράδυ, και ζουν μες στη χλιδή και την ανία, προσπαθώντας να αυτοκτονήσουν με πρωτότυπο τρόπο για να προκαλέσουν εντύπωση; Οκ, και αυτό ακόμη ακούγεται φανατισμένο, αλλά σε κάποια πράγματα έχω ψάξει και αυτή τη στιγμή μιλώ θετικά...
