1) Είμαι της άποψης πως η κοινωνία αποτελείται από τον καθένα μας ξεχωριστά. Αν το κάθε μέλος μιας κοινωνίας ξεχωριστά κοιτάει να πράττει το σωστό, χωρίς πονηριές και χωρίς να ψάχνει παραθυράκια που θα μπορούσαν να τον βολέψουν παραπάνω, κάθε κοινωνία θα ήταν πολύ καλύτερη. Ο Γκάντι έλεγε "γίνε ο ίδιος η αλλαγή που θέλεις στον κόσμο". Όσο το δυνατόν περισσότεροι λοιπόν πράττουν κατά συνείδηση, τότε πίστεψε με, αυτοί που ανήκουν στην αντίπερα όχθη, όχι απλώς θα ήταν λιγότεροι, αλλά θα ήταν και πιο εύκολο να εντοπιστούν και να αντιμετωπίσουν τις αντίστοιχες συνέπειες.
Μπορεί να μου πεις πως αυτό είναι κάτι το ουτοπικό, που δεν πρόκειται ποτέ να γίνει. Κι εγώ θα σου έλεγα να κοιτάξεις λίγο προς Σουηδία μεριά, προς Γερμανία μεριά, προς Ιαπωνία μεριά (που είναι και επίκαιρο), να δεις εκεί τι πάει να πει κοινωνική συνείδηση. Να δεις εκεί τι ωραία που λειτουργεί το κοινωνικό κράτος, η πρόνοια, και όλα αυτά τα μακρινά. Γιατί το κράτος δεν είναι κάτι αόριστο. Το ελληνικό κράτος είμαι εγώ κατά το 1/10.000.000, εσύ άλλο τόσο, ο Δίας άλλο τόσο, και πάει λέγοντας.
Δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν έχουμε όλοι την εξουσία που χρειάζεται για να επηρρεάσουμε και να αλλάξουμε την κοινωνία. Έχουμε όμως μια πολύ μικρή εξουσία, αυτή του 1/10.000.000, που, αν την παραμελήσουμε και αυτήν, τελείωσε το παραμύθι.
Θα σου πω ένα πολύ μικρό παράδειγμα, με χειροπιαστά νούμερα για να καταλάβεις για τι πράγμα μιλάω. Ο παραλληλισμός, όχι μόνο στην περίπτωση των απουσιών στα σχολεία αλλά σε πάρα πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητας μας, εναπόκειται στο μυαλό του καθενός.
Πριν έναν χρόνο, στις αρχές του 2010, παρουσιάστηκε το κίνημα των αποδείξεων. Δηλαδή, οι πολίτες ξεκίνησαν να ζητούν αποδείξεις από τους καταστηματάρχες, έστω και αν αυτό το έκαναν για να απολαύσουν μεγαλύτερη μείωση φόρου. Κατά μέσο όρο, το ελληνικό κράτος μάζεψε μισό δις ευρώ φόρους κάθε μήνα ΠΑΡΑΠΑΝΩ από πέρσι.
Μέχρι τότε, ελάχιστοι ζητούσαν αποδείξεις. Έτσι, ενώ οι καταναλωτές πλήρωναν τον ΦΠΑ που αντιστοιχεί σε κάθε προϊόν, ο εκάστοτε καταστηματάρχης, που δεν εξέδιδε απόδειξη, έβαζε τα λεφτά του ΦΠΑ στην τσέπη. Οι καταναλωτές σκέφτονταν "έλα μωρέ, δεν βαριέσαι, άμα ζητήσω απόδειξη, το πολύ-πολύ να με κοιτάξει στραβά, και στην τελική, τι θα γίνει;". Πίστευαν ότι η πράξη τους δεν είχε νόημα, γιατί δεν θα είχε αποτέλεσμα.
Η διαφορά για κάθε μήνα, όπως σου είπα ήταν μισό δις ευρώ. Δηλαδή, 6 δις ευρώ τον χρόνο. Δηλαδή, περίπου 200 δις ευρώ από την πτώση της χούντας.
Και αναρωτιόμαστε, εν έτει 2011, που σκατά πήγαν τα λεφτά μας και αναγκαστήκαμε να δανειστούμε από το ΔΝΤ, αντί να κοιτάξουμε στον καθρέφτη και να δούμε ποιος τα έκλεψε και ποιος βοήθησε στο να κλαπούν αυτά τα λεφτά.
